Allah’a has isimler ise aynı lafızla çocuklara verilmemelidir. Şâyet çocuklara bu isimler verilecekse başına “kul” anlamına gelen “abd” kelimesi eklenerek “Abdullah” (Allah’ın kulu), “Abdurrahmân” (Rahmân’ın kulu), “Abdurrezzâk” (Rezzâk’ın kulu), “Abdülhâlık” (Hâlık’ın kulu) şeklinde verilmelidir. 

Allah Teâlâ’nın “esmâ-i hüsnâ”sından “Kerîm, Latîf, Raûf, Mümin…” gibi isimler ise Allah’ın dışında kulların da vasıflandığı müşterek isimler olduğundan Allah’a has olmayan bu isimler çocuklara ad olarak verilebilir.¹

Tarih boyunca  "Bedîüzzamân el-Hemedânî", "Bedîüzzamân Said Nursî" gibi âlimler bu lakapla anılmıştır. Bununla beraber ilim ehli arasında onların isimlerine yönelik hiç bir tenkid de söz konusu değildir. Ayrıca Bediüzzaman Hazretleri bu ismi kendisi tercih etmiş değildir. Zamanın büyük âlimleri tarafından ona verilmiştir. Bu, onlara Allah’ın ismini vermek değil, onların ilimde, hikmette, zekâ ve belagatte zamanlarına göre eşsiz olduklarını ifade etmek için kullanılan bir deyimdir.

Yani “Bedîüzzamân demekte dinen bir sakınca yoktur.” Bu konuda kuşku duyanlara da nezaketle bu fark anlatılabilir.

Bununla beraber Bediüzaman Hazretleri bu ismin Risale-i Nur’un bir ünvanı olduğunu şöylemiştir. Bunun için lütfen bakınız;