Bediüzzaman Said Nursî ile Muhammed Zahid el-Kevserî, Osmanlı’nın son döneminde yetişmiş, İslâm ilim geleneğinin iki önemli temsilcisidir. Her ne kadar aynı dönemde yaşamış ve benzer ilmî çevrelerden beslenmiş olsalar da aralarında doğrudan ve yakın bir şahsî ilişki veya düzenli bir mektuplaşma bulunduğuna dair güçlü ve açık tarihî kayıtlar mevcut değildir.
Bununla birlikte, birbirlerinden haberdar olduklarına ve dolaylı bir irtibatın bulunduğuna işaret eden bazı bilgiler vardır. Bu bağlamda en dikkat çekici kayıt, Bediüzzaman’ın Emirdağ Lâhikası adlı eserinde yer almaktadır. Burada, Mısır’da bulunan büyük İslâm âlimlerine, özellikle Mustafa Sabri Efendi ve Muhammed Zahid el-Kevserî’ye, Risale-i Nur mecmualarını ulaştırdığını ve eserlerine sahip çıkmalarını ve tercüme etmelerini istediğini ifade eder. Metinde geçen ifade şu şekildedir:

Hem dedik: Başta Mustafâ Sabrî ve Alî Rızâ ve Mehmed Zâhid Kevserî olarak nûr mecmûalarına benim bedelime sâhib ve hâmî ve vâris olsunlar ve Arabîye tercümesine çalışsınlar, dedik. Mektûb da yazdık. O zât da aldı, gitti. Umûm kardeşlerime ve hemşîrelerime selâm ederim, duâlarını isterim.¹

Bu ifade, iki zât arasında bir derece temas bulunduğunu göstermektedir. Fakat eldeki bilgilere göre, bunun devamlı bir mektuplaşma veya yakın bir dostluk derecesinde olduğu söylenemez.