SİYER VE HADİS-İ ŞERİF

14.06.2026

2

Kocasının İzni Olmadığı İçin Hasta Babasını Ziyaret Etmeyen Kadın Rivayetinin Sıhhati Nedir?

Bir rivayette kadın babası hastalandığında ve öldüğünde kocası evden çıkma dediği için gidememiş ve bunu peygamber efendimize haber verildiğinde kadın hem kendini hem babasını cehennemden kurtardı dediği söyleniyor. Başka bir yerde de erkeğin eşinin ailesiyle görüşme hakkını kısıtlama hakkı olmadığı söyleniyor bunun doğrusu nedir? Aydınlatır mısınız?

19.06.2026 tarihinde cevaplandı.

Cevap

Enes bin Mâlik (ra) dan rivayet edildiğine göre:

Bir adam yolculuğa çıktı ve hanımına evden çıkmamasını emretti. Kadının babası evin alt katında, kendisi ise üst katında bulunuyordu. Babası hastalanınca kadın, durumu Hz. Peygamber’e (sav) haber vermek üzere birini gönderdi. Peygamber Efendimiz (sav) :

“Kocana itaat et.” buyurdu. Daha sonra babası vefat etti. Kadın yine Hz. Peygamber’e (sav) haber gönderdi. Peygamber Efendimiz yine: “Kocana itaat et.” buyurdu.

Bunun üzerine Resûlullah (sav) kadına şu haberi gönderdi: “Allah, kocasına itaat etmesi sebebiyle babanı bağışladı.”1

Bu rivayetin senedinde Asıme b. Mütevekkil (عصمة بن المتوكل) bulunmaktadır ve hadis âlimleri onu zayıf kabul etmişlerdir. Heysemî’nin değerlendirmesi ise şöyledir

“Bu rivayette Asıme b. Mütevekkil vardır; o zayıftır.”2

Zeynu’l-Iraki3 ve İmam Gazali4 de hadisin zayıf olduğunu belirtmiştir.

Sorunuzun 2. Kısmına gelecek olursak, bu konuda net hükümler mevcuttur. İslam'ın genel hükmüne göre, kadının anne babasını hastalığında ve özellikle ölüm hastalığında, kocası izin vermese bile, evinden ayrılabilir ve onları ziyaret edip bakımlarını yapabilir. Hatta anne babası gayri müslim de olsa, böyle bir durumda ziyaret edebilir.5

Öncelikle kadının kocasının rızasını alarak gitmesi daha uygundur. Fakat kadının kocası bu konuda izin vermediğinde anne veya babasının durumu bakıma muhtaç bir haldeyse böyle durumda kocasının izin vermemesi durumunda da gidip bakabileceği da kaynaklarda belirtilmektedir. 6

Kaynakçalar
  1. İbn Ebî Üsâme, Zevâidü Müsnedi’l-Hâris (1/553); İbn Adî, el-Kâmil fî Duafâi’r-Ricâl (7/153) ; Taberânî, el-Mu’cemü’l-Evsat (7/332)

  2. Nureddin el-Heysemî, Mecmau’z-Zevâid, c. 4, s.316

  3. Irakî, tahricu'l ahadis

  4. İmam Gazali, İhyâü Ulûmi'd-Dîn c.2, s. 57

  5. Ömer Nasuhi Bilmen, Hukuk-u İslamiye, c. 2, s.174

  6. Bezzâziyye, Feteva-ı Hindiyye, Beyrut 1400 c. 1, s. 341


Paylaş

Facebook'ta paylaş

Whatsapp'da paylaş

Kanallarımız

Hesaplarımıza abone olun sorularımızdan ilk siz haberdar olun.

Yorumlar (0)

Yorumunuz

Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız