Bahsi geçen mesele, Hz. Cabir’e (r.a.) nispet edilen şu rivayettir:

Hz. Peygamber’in (s.a.v.) Cabir b. Abdullah’a (r.a.) hitaben şöyle buyurduğu rivayet edilir:

“Allah’ın yarattığı ilk şey, senin peygamberinin nurudur ey Cabir!”

Bu sözü Cebrail (a.s.) şaşkınlıkla karşılayınca Hz. Peygamber (s.a.v.), Cebrail’e (a.s.) kaç yaşında olduğunu sorar. O da şöyle cevap verir:

“Bilmiyorum ey Allah’ın Rasulü. Ancak bildiğim şu ki, dördüncü kat semada yetmiş bin yılda bir kere doğan bir yıldız var ve ben o yıldızı yetmiş bin kere gördüm.”

Bunun üzerine Hz. Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurur:

“Rabbimin izzetine yemin olsun ki, işte ben o yıldızım.”

Daha sonra Cebrail’e (a.s.) vahyi nereden getirdiğini sorar. O da şöyle cevap verir:

“Göklerin herhangi bir köşesindeyken zil sesi duyar, hemen Beyt-i Ma’mur’a gider, vahyi oradan alır ve ulaştırmam gereken rasul veya nebiye götürürüm.”

Bunun üzerine Hz. Peygamber (s.a.v.) ona şöyle der:

“Şimdi Beyt-i Ma’mur’a git ve benim nesebimi zikret.”

Cebrail (a.s.) derhal gider ve “Muhammed (s.a.v.) b. Abdullah b. Abdülmuttalib…” diye Hz. Peygamber’in (s.a.v.) nesebini sıralamaya başlar. Bunun üzerine daha önce Cebrail’e (a.s.) hiç açılmamış olan Beyt-i Ma’mur açılır. Cebrail (a.s.) içeride Hz. Peygamber’i (s.a.v.) görür, şaşırır ve hemen yeryüzüne döner. Döndüğünde Efendimiz’i (s.a.v.) bıraktığı gibi Cabir (r.a.) ile birlikte otururken bulur.

Bunun üzerine Cebrail (a.s.) tekrar olağanüstü bir hızla Beyt-i Ma’mur’a gider ve Hz. Peygamber’i (s.a.v.) orada bulur. Tekrar aynı şekilde yeryüzüne iner ve Hz. Peygamber’i (s.a.v.) ve Cabir’i (r.a.) yine aynı yerde, aynı şekilde otururken görür. Bunun üzerine Cabir’e (r.a.), Hz. Peygamber’in (s.a.v.) yanından ayrılıp ayrılmadığını sorar. O da Efendimiz’in (s.a.v.) oradan hiç ayrılmadığını söyler.

Bu defa Cebrail (a.s.) şaşkın bir vaziyette Hz. Peygamber’e (s.a.v.) dönerek şöyle sorar:

“Ey Allah’ın Rasulü! Eğer vahiy senden çıkıp yine sana geliyorsa, ben arada niçin yoruluyorum?”

Hz. Peygamber (s.a.v.) şöyle cevap verir:

“Teşri için ey kardeşim Cebrail!”

Hz. Peygamber (s.a.v.) bunun ardından Taha suresindeki şu ayeti okur:

“Kur’an sana vahyedilirken, vahiy tamamlanmadan önce (unutma korkusuyla) Kur’an’ı okumada acele etme ve ‘Rabbim! İlmimi artır’ de.” (Taha, 20/114)

Sahih hadis kaynaklarında yer almayan bu rivayet sûfî eserlerde geçmektedir.¹