İlgili yer Risale-i Nur'da şöyle geçmektedir:

Üçüncü Nokta: اِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّٰهَ فَاتَّبِعُونٖی یُحْبِبْكُمُ اللّٰهُ Mâdem kâinâtta hüsn-ü san‘at bilmüşâhede vardır ve kat‘îdir. Elbette risâlet-i Ahmediye asm, şuhûd derecesinde bir kat‘iyetle sübûtu lâzım gelir. Zîrâ şu güzel masnûâttaki hüsn-ü san‘at ve ziynet-i sûret gösteriyor ki: onların san‘atkârında ehemmiyetli bir irâde-i tahsîn ve kuvvetli bir taleb-i tezyîn vardır. Ve şu irâde ve taleb ise, o Sâni‘de ulvî bir muhabbet ve masnû‘larında izhâr ettiği kemâlât-ı san‘atına karşı kudsî bir rağbet var olduğunu gösteriyor. Ve şu muhabbet ve rağbet ise, masnûât içinde en münevver ve mükemmel ferd olan insana daha ziyâde müteveccih olup temerküz etmek ister. İnsan ise, şecere-i hilkatin zîşuûr meyvesidir. Meyve ise, en cem‘iyetli ve en uzak ve en ziyâde nazarı âmm ve şuûru küllî bir cüz’üdür. Nazarı âmm ve şuûru küllî zât ise, o San‘atkâr-ı Zülcemâl’e muhâtab olup görüşen ve küllî şuûrunu ve âmm nazarını tamâmen Sâni‘inin perestişliğine ve san‘atının istihsânına ve ni‘metinin şükrüne sarf eden en yüksek, en parlak bir ferd olabilir...¹

Kâinattaki nihayetsiz hikmetli, ölçülü ve güzel san’at, bu san’atın Sani’ini bildirip tanıttıracak en büyük bir dellalı gerektirir. Bu en büyük dellal da Resul-i Ekrem Efendimiz’dir (asm). Bunun için kâinatta hüsn-ü san’at gözle görülecek derecede kesin ise, o san’atın manasını bildiren risalet-i Ahmediye’nin hak olduğu da aynı derecede, hatta daha kuvvetli bir kat’iyetle sabit olur.

Cümledeki “hüsn-ü san’at bilmüşahede vardır” ifadesi, kâinatta intizam, mizan, hikmet, fayda, güzellik ve yerli yerindelik bulunduğunu anlatır. Bir çiçeğin tertibi, bir kuşun cihazatı, insan bedeninin incelikleri ve semavatın nizamı hep bunu gösterir. Burada kör bir tesadüf değil; kasd, ilim ve hikmetle yapılmış bir san’at vardır.

“Elbette risalet-i Ahmediye’nin sübutu lazım gelir” denilmesinin sebebi şudur: San’atkar, yaptığı san’atı tanıttırmak ister. Nihayet derecede güzel bir saray varsa, onu yapan zatın o sarayın hikmetlerini bildiren bir tarifçisi de bulunur. Kâinat sarayının en cami’, en doğru ve en külli tarifçisi de Resul-i Ekrem Efendimiz’dir (asm). Çünkü Allah’ı en mükemmel şekilde O tanıtmış, isim ve sıfatlarını O bildirmiş, yaratılışın manasını O ders vermiştir.

Bu noktada delil yalnız peygamberlik iddiası değildir; bilakis bütün kâinat bir şehadet haline gelir. Nasıl ki eser ustasını gösterir, öyle de kâinattaki san’at, bu san’atın manasını en doğru tebliğ eden zatın doğruluğunu tasdik eder. Yani risalet-i Ahmediye yalnız tarihi bir haber değil, kâinat kitabının manasıyla tasdik edilen bir hakikattir.

Üçüncü Nokta’nın özü şu silsiledir:

1. Kâinatta inkarı mümkün olmayan bir hüsn-ü san’at vardır.

2. Bu hüsn-ü san’at, bir Sani’-i Hakim’i gösterir.

3. Sani’-i Hakim, kendini tanıttırmak ve maksadını bildirmek ister.

4. Bu tanıttırmanın en mükemmel ve en külli tercümanı peygamberliktir.

5. Bu vazifenin en parlak ve en tam mazharı Resul-i Ekrem Efendimiz’dir (asm).

6. Öyleyse risalet-i Ahmediye, kâinatın hakikati kadar kesin bir surette sabittir.

Buradaki “şuhud derecesinde kat’iyet” tabiri de mühimdir. Yani bu mesele yalnız zanni veya nakli bir kabul değildir; kâinata bakıldığında görülen san’at, bu neticeyi adeta gözle görür gibi kuvvetli bir yakinle ispat eder.

Bu Nokta’nın tamamında verilen ana fikir şudur: Resul-i Ekrem Efendimiz’in (asm) risaleti yani peygamberliği, yalnız mucizelere veya nakle dayanmaz; aynı zamanda bütün varlıkların lisan-ı haliyle de tasdik edilir. Çünkü O, kâinatın yaratılış gayesini en doğru açıklayan zattır. Kâinatın manası O’nun getirdiği vahiyle anlaşılır; bu yüzden kâinatın güzelliği ve hikmeti, dolaylı olarak O’nun risaletine/peygamberliğine şehadet eder:

“Madem kainatta hüsn-ü san’at bilmüşahede vardır ve kat’idir. Elbette risalet-i Ahmediye, şuhud derecesinde bir kat’iyetle sübutu lazım gelir.”[1]

Hülasa: Nasıl ki güneşin ışığı gündüzü gösterir, öyle de kâinattaki san’at, o san’atın İlahi manasını en doğru bildiren Resul-i Ekrem Efendimiz’in (asm) peygamberliğini gösterir. Kâinat manasız olamayacağı gibi, o manayı ders veren risalet-i Ahmediye yani Hz. Muhammed'in (sav) peygamberliği de inkar edilemez.