Kişinin kendi saçından yine kendisine saç ekimi ihtiyaç durumlarında caiz görülmüştür. Bu durumda abdest noktasında da bir sıkıntı olmamaktadır. Ancak bir kişinin başına başka bir insanın saçının ekimi dinimizce kesinlikle yasaklanmıştır.
Sevgili Peygamberimiz'in (sav) saç eklemeyi ve ekletmeyi yasakladığı yönündeki rivayetler sahih kaynaklarımızda yer almaktadır. Buna göre Efendimiz (sav) şöyle demektedir:
Allah/ Allah’ın Resulü saça saç takana da taktırana da lanet etmiştir 1
Bu itibarla saç ektirme/eklettirme gibi uygulamaları üç farklı başlıkta inceleyebiliriz:
Birincisi insan saçı dışında başka bir varlığın temiz veya necis kılının bir insanın başındaki saçsız bölgeye ekilmesi: Bu tür bir işlem olumlu netice vermediğinden günümüzde başvurulan bir ekim türü değildir. Bununla birlikte, yasaklanan saça saç eklemenin bir türü olarak değerlendiren araştırmacılar da olmuştur. 2 Diyanetin ve fakihlerin çoğunluğunun tercih ettiği görüşe göre insan saçı dışında ipek, iplik, yün ve benzeri maddelerden yapılmış peruğun takılması caiz görülmektedir.3
İkincisi başka bir insanın saçının bir kişinin kafasındaki saçsız bölgeye ekilmesi işlemidir: Bu işlem, fıkıhçıların cumhuru tarafından haram görülmüştür. Zira bunda, ilgili rivayetlerde yasaklanan saça saç eklemenin illeti tahakkuk etmektedir.4 Konuyla ilgili hadisleri değerlendiren İslâm âlimleri, bir kimsenin saçına başkasının saçını eklemesini veya başkasının saçından imal edilen peruğu takmasını caiz görmemişlerdir. 5
Üçüncüsü ise kişinin kendi saçının bir bölgeden yine kendine ait farklı bir bölgeye ekilmesidir ki: günümüzde cerrahi bir operasyon olarak yapılan saç ekimi uygulaması ise kişinin kendi saçının alınıp saç kaybına uğrayan bölgeye nakledilmesi şeklinde olduğundan söz konusu yasak kapsamında değildir.
Buhârî, Libâs, 83; Müslim, Libâs, 33.
Faris, Taha, Ahkâmu’ş-şa’ri fi’l-fıkhı’l-İslamî : Dirâse fıkhiyye mukârane, 2014, s. 221
(Kâsânî, Ebû Bekr Alaeddin Ebû Bekr b. Mes’ud b. Ahmed el-Hanefi (ö 587), Bedâi’ü’s-sanâi’ fî tertibi’ş-şerâi’, Beyrut, Daru’l-Kitâbi’l-Arabî, 1974, c.5, s. 125-126; İbn Kudâme, el-Muğnî, 1/70; İbn Nüceym, el-Bahr, 6/88)
Kâsânî, Ebû Bekr Alaeddin Ebû Bekr b. Mes’ud b. Ahmed el-Hanefi (ö 587), Bedâi’ü’s-sanâi’ fî tertibi’ş-şerâi’, Beyrut, Daru’l-Kitâbi’l-Arabî, 1974, c.7, s. 142
Kâsânî, Bedâi’, V, 125 v.d.; İbn Kudâme, el-Muğnî, I, 107; İbn Nüceym, el-Bahr, VI, 133.

