Bediüzzaman Hazretleri, huşûun ibadetin esası olduğunu şöyle beyan eder:

Ubudiyetin (ibadetin) ise sırr-ı esası (asıl manası); niyaz, şükür, tazarru' (yalvarma), huşu', acz, fakr, halktan istiğna cihetiyle o hakikatın kemaline mazhar olur.¹ 

Huşûnun hakkıyla elde edilmesi ancak, daima huzur-u İlâhîde bulunduğunu tam bilmekle olur. Bunun çaresini Risale-i Nur, iman-ı tahkikiyi ve ihlâsı elde etmek olarak gösterir. Bu hususu Bediüzzaman Hazretleri şöyle aktarır:

Îmân-ı tahkîkînin kuvvetiyle ve ma‘rifet-i Sâni‘i netice veren masnûâttaki tefekkür-ü îmânîden gelen lemeât ile, bir nevi‘ huzûr kazanıp, Hâlik-ı Rahîm’in hazır ve nâzır olduğunu düşünüp, ondan başkasının teveccühünü aramayarak; huzûrunda başkalarına bakmak ve başkalarından meded aramak, o huzûrun edebine muhâlif olduğunu düşünmekle, o riyâdan kurtulup ihlâsı kazanır. ² 

İman-ı tahkikîyle insan, Allah’ı sanatındaki delillerle tanır ve bu tanıma kalpte derin bir tefekkür ve huzur doğurur. Bu huzur, kulun Allah’ın her an kendisini gördüğünü ve gözettiğini idrak etmesidir. Böyle bir idrakle insan, artık insanların beğenisini değil, sadece Allah’ın rızasını arar. Allah’ın huzurunda başkalarına yönelmenin edebe aykırı olduğunu bilir. Sonuçta riyadan sıyrılıp ihlâs ve manevî huzura kavuşur.

Namazda huşû ile ilgili detaylı izah için lütfen bakınız;

Namazda Huşuyu Yakalamak

1. Bediüzzaman Said Nursi, Mektubat, Hayrat Neşriyat, Isparta 2013, s. 342.

2. Bediüzzaman Said Nursi, Lemalar, Hayrat Neşriyat, Isparta 2013, s. 171.