Bahsettiğiniz mektubun bir kısmı şöyledir;

Bir gün olup bu dâr-ı imtihândan saadet-i ebediye âlemlerine göçtüğün zaman, kıymetdar eserlerin seni nâmınla beraber yaşatacaktır. Ne mutlu ki, senin açtığın çeşmenin kıymetini takdîr ile ona muhafız ve müdâfi‘ olan ve îcâbında eserlerinin ahkâmını i‘lân ve telkîn uğrunda bin can ile hayatını fedâya müheyyâ olan, candan sevdiğin talebelerin var. Uhrevîler diyârında olduğunuz zamanlarda dahi sizin ruhunuzu muazzeb edecek hareketlerde bulunmayacaklarına emîn olunuz. Birçok esrâr-ı Kur’âniyenin anahtarlarını şimdi talebelerinize tevdî‘ ettiğinize, onlar canla başla size minnetdâr ve müteşekkirdirler. Bugün saçmakta olduğunuz feyizli nûrlar, beşeriyetin hakîkî insan olanlarını pâyânsız sürûrlara istiğrâk ederek, mükellef oldukları vezâifi bildiriyor. Hizmetiniz inkâr edilmez ve senin fedâkârlığın azîmdir.¹

Mektubun öncesi ve sonrası birlikte değerlendirildiğinde, “Üstad’ın ruhunu muazzeb edecek hareketler” ifadesiyle kastedilen hususun, onun vefatından sonra talebelerinin Risale-i Nur’un kıymetini hakkıyla takdir etmemeleri, eserleri koruyup müdafaa etmemeleri ve neşir hizmetinde gevşeklik göstermeleri olduğu anlaşılabilmektedir. Zekâi Ağabey, bu ifadeleriyle Üstad Bediüzzaman'a bağlı talebelerin, onun açtığı iman ve Kur’ân hizmeti yolunu sadakatle devam ettireceklerini, gerektiğinde eserlerin neşri ve müdafaası uğrunda büyük fedakârlıklara hazır olduklarını dile getirmektedir.

Ayrıca bu cümlede Risale-i Nur’dan alınan imanî ve ahlâkî dersleri ibadet, ahlâk ve yaşayışla temsil etmek de ima edilmiş olabilir. Zira Hz. Üstad’ı manen incitecek asıl tavır, onun hayatını vakfettiği Kur’ân ve iman hizmetine karşı lâkayt kalmak, eserlerin hukukunu muhafaza etmemek ve bu hakikatleri hayata taşımakta gevşeklik göstermektir.