456
İslam'ı Tebliğ Edenlere “Din Tüccarı” Diyenlere Nasıl Cevap Verilmelidir?
İslam'ı tebliğ eden herkese “din tüccarı” demek, insafsız bir genellemedir. Kur'an'ı, imanı, ibadeti ve güzel ahlakı anlatan kimseler şöhret, menfaat ve makam peşinde değil de Allah rızası doğrultusunda hareket ediyorlarsa, onları bu şekilde itham etmek zulümdür. Bu tarz ithamların temelinde üç sebep yatar: ön yargı, cehalet ve kötü niyet.Her toplumda yanlış yolu takip edenler olmuştur; din tüccarlığı yapanların varlığını da inkar edemeyiz. Fakat bu yanlış, onu yapan kişiyi bağlar. Bu sebeple bütün Müslümanları zan altında bırakmak doğru olmaz. Aynı şekilde her toplumda doğru yolu takip eden güzel örnekler de bulunur. Hatta Müslümanlar arasında örnek şahsiyetler çoğunluktadır.Bu tarz ithamlar şahsımıza yöneltiliyorsa ve bir cevap vermek gerekiyorsa, şöyle karşılık verilebilir: “Niyetim ve amacım, sadece Allah'ın emir ve yasaklarına uymaya çalışmaktır. Çevremdeki arkadaşlarıma da İslami hakikatleri tebliğ etmek istiyorum. İnsan olduğum için elbette yanlışlarım ve eksiklerim olabilir. Kusur bendedir, İslamiyet'te değildir.”Ön Yargıdan Kaynaklanan İthamlar: Bir kimse ön yargısı sebebiyle bu tarz ithamlarda bulunuyorsa, doğrudan savunmaya geçmek iletişimi ve etkileşimi bitirebilir. Bunun yerine o kişinin dikkatini çekmek daha doğru bir davranış olur. İddia edilen şeyin bir dayanağı yoksa, karşımızdaki kişinin düşünmesine ve kendini gözden geçirmesine vesile olacak sorular sorulmalıdır: “Bu konuda delilin nedir? Neye dayanarak bunu söylüyorsun? Bu iddia bize fayda mı getirir, zarar mı?”Cehaletten Kaynaklanan İthamlar: Cehaleti sebebiyle böyle konuşanlara ise güzelce izah yapılmalıdır. Tebliğin neden ve nasıl yapılması gerektiği anlatılmalı ve doğru bir tebliğde bulunulmalıdır. İslam'ın hakikatlerini insanlara ulaştırmak, peygamberlik vazifesinin bir şubesidir. Her Müslümanın “iyiliği emretme ve kötülükten sakındırma” yönüyle bu vazifeyi üzerine aldığı ve birçok kimsenin bu vazifeyi hakkıyla yerine getirdiği anlatılmalıdır.Kötü Niyetten Kaynaklanan İthamlar: Bu ithamlar, dinimiz adına yapılan hizmetleri itibarsızlaştırma niyeti de taşıyabilir. Tarih boyunca İslam düşmanları, tebliğ çalışmalarını engellemek için sık sık iftiralara başvurmuşlardır. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ise kendisine yapılan ağır hakaret ve iftiralara daima sabır ve tahammülle karşılık vermiştir. Kur'an-ı Kerim bu hususta şöyle bir ölçü koyar:Hem Allah'(ın yolun)a da'vet eden ve sâlih amel işleyen ve: “Doğrusu ben Müslümanlardanım” diyenden daha güzel sözlü kim vardır? Çünki iyilikle kötülük bir olmaz. (Sen kötülüğü) en güzel olan (iyilik) ile def' et; bir de bakarsın ki, seninle arasında düşmanlık bulunan kimse, sanki sıcak bir dost olmuştur!1Unutulmamalıdır ki müspet hareket etmek tebliğin başlıca şartıdır. Cenab-ı Hak, Hz. Musa'yı (a.s.) Firavun'a gönderirken ona şöyle emretmiştir:Fir'avun'a gidin; şübhesiz o (ilâhlık iddiâsıyla) iyice azdı. Buna rağmen ona yumuşak söz söyleyin; belki ibret alır ya da (Allah'dan) korkar.2Peygamber Efendimiz (s.a.v.) de İslam'ın en büyük düşmanlarına ve münafıklara karşı daima müspet hareket etmiştir. Samimi İslam hizmetkarlarına düşen de ithamlara münakaşa ile değil, ihlas, vakar ve güzel ahlak ile cevap vermektir.Esasında ithama verilecek en kuvvetli cevap, tebliğ edenlerin şahsi menfaat peşinde değil; fedakarlık, sadelik ve ihlas içinde bir hayat sürmeleridir. Çünkü ihlas ile yapılan hizmetler ithamlarla sarsılmaz. İnsanlardan ücret beklemeden hakikati ders vermek, en parlak cevaptır. Bu hususta en büyük rehberimiz de peygamberlerin şu tavrıdır:(Ben) buna (bu hizmetime) karşılık sizden bir ücret de istemiyorum! Benim ücretim ancak âlemlerin Rabbine âiddir.3Bediüzzaman Hazretleri de bu konuda şöyle buyurur:Evet, hakîkat ve âhiret için çalışanlara karşı, bu millet; bir hürmet, bir muâvenet fikrini dâimâ beslemiş. Ve bilfiil onların hakîkat-i ihlâslarına ve sâdıkāne olan hizmetlerine bir cihette iştirâk etmek niyetiyle, onların hâcât-ı maddiyelerinin tedârikiyle meşgul olup, vakitlerini zâyi' etmemeleri için, sadaka ve hediye gibi maddî menfaatlerle yardım edip, hürmet etmişler. Fakat bu muâvenet ve menfaat istenilmez, belki verilir. Hem kalben arzu edip muntazır kalmakla, lisân-ı hâl ile de istenilmez. Belki ummadığı bir hâlde verilir. Yoksa ihlâsı zedelenir. Hem وَلَا تَشْتَرُوا بِاٰیَاتٖی ثَمَنًا قَلٖیلًا4 (Ve âyetlerimi, (karşılığında ne alsanız) az (düşecek) bir fiyata satmayın!) âyetinin nehyine yanaşır. Ameli kısmen yanar.5Buna göre milletimiz, hakikat ve ahiret için çalışanlara çoğunlukla hürmet ve yardım düşüncesiyle yaklaşmıştır. Onların maddi ihtiyaçlarını sadaka ve hediye gibi yollarla karşılayarak vakitlerini boşa harcamadan hizmet etmelerine destek olmayı ve samimi çalışmalarına ortak olmayı amaçlamıştır. Ancak Hakk'a hizmet edenler bu yardımı istemez ve beklemez; ne hal diliyle ne de kalben arzu ederek talep eder. Aksi halde ihlas zarar görür, amel kısmen yanar ve Allah'ın ayetlerini az bir karşılıkla satmayı yasaklayan uyarıya yaklaşılmış olur.Netice olarak, dini şahsi menfaatine alet edenler tarih boyunca çıkmıştır. Fakat bazı suistimaller sebebiyle samimi insanların hepsini suçlamak doğru değildir. “Su-i misal misal olmaz”, yani “Kötü örnek, örnek olmaz” kaidesince burada ölçü iddia değil; niyet, istikamet, ihlas ve fiili hayattır. Samimiyetle Hakk'a hizmet edenler dini dünyaya alet etmez; bilakis dünyalarını dine hizmet uğrunda feda ederler.Ayrıca BakınızETKİLİ TEBLİĞİN ESASLARIRİSALE-İ NUR'DA TEBLİĞTEBLİĞDE KENDİ NEFSİNİ ISLAH ETMENİN ÖNEMİTEBLİĞ VE NASİHAT TESİR ETMİYORSA İHLASSIZLIK MI VARDIRKaynakçalarFussilet, 41/33-34Tâ-Hâ, 20/43-44Şuarâ, 26/164Bakara, 2/41Bediüzzaman Said Nursi, Lem'alar, Hayrat Neşriyat, Isparta 2016, s.171

