İlgili kısım şöyle geçmektedir:

Bu sergilere bak ve şu i‘lânlara dikkat et ve bu dellâllara kulak ver ki, mu‘ciznümâ bir padişahın antika san‘atlarını teşkîl ve teşhîr ediyorlar. Kemâlâtını gösteriyorlar. Misilsiz cemâl-i ma‘nevîsini beyân ediyorlar. Hüsn-ü mahfîsinin letâifinden bahsediyorlar. Demek onun pek mühim, hayret verici kemâlât ve cemâl-i ma‘nevîsi vardır. Gizli kusursuz kemâl ise, takdîr edici, istihsân edici, mâşâllâh deyip müşâhede edicilerin başlarında teşhîr ister.¹

Bu metinde genel olarak, kâinattaki sanatlı varlıklar ve nimetler üzerinden Allah’ın sınırsız cömertliği, kusursuz kemali ve gizli ama mükemmel güzelliği anlatılır. Bu kadar mükemmel bir kemal ve cemalin, geçici ve yok olup giden bir seyirle yetinmeyeceği, aksine kalıcı bir seyir, daimi bir misafirlik ve ebedi sonsuz bir âlem istediği nazara verilmektedir. Yani dünya geçici bir sergi yeri, asıl ve sürekli sergi ve teşhir yeri ise ahirettir.

“Gizli kusursuz kemâl ise, takdîr edici, istihsân edici, mâşâllâh deyip müşâhede edicilerin başlarında teşhîr ister.” Bu cümlede anlatılmak istenen şudur: Kusursuz bir mükemmellik (kemal), takdir edilmek ve beğenilmek ister, yani onu anlayacak, hayranlıkla bakacak ve “maşallah” diyerek değerini kabul edecek bilinçli seyircilerin varlığını istemektedir. “Başlarında teşhir ister” ifadesi, akıl, şuur ve idrak sahibi insanların nazarları önünde, onların dikkatine sunulmayı ifade eder. Mesela bir mühendisin çok emek vererek hazırladığı mükemmel bir proje, boş bir odada saklı kalırsa anlamını ve değerini bulamaz. O proje, anlayan kişilerin önünde sergilendiğinde, gerçek değerini gösterir. Aynı şekilde, kâinattaki İlâhî sanat ve kusursuz düzen de şuurlu varlıkların idraki ve takdiriyle tam manasıyla “teşhir edilmiş” olur.