İlgili bölümü şu şekilde cümle cümle açıklayalım:

Büyük görünme, küçülürsün
Ey enesi çifteli, kafası da kibirli! Şu mîzânı bilmeli: Her adam için elbet cem‘iyet-i beşerde, ictimâî binada, görmek, görünmek için şu mertebe denilen bir penceresi var.

Ey şiddetli enaniyet sahibi ve kibirli bir başı omuzlarında taşıyan insan! Şu ölçüyü bilmelisin: Her adam için sosyal hayatta, başkalarını görmek ve onlara görünmek için makam, mevki, itibar, mertebe denilen bir pencere var. İnsanlar etrafını bu makam, mevki ve itibar penceresinden görürler, ona göre değerlendirirler ve başkaları tarafından da bu şekilde görülürler.

Ger pencere kāmet-i kıymetinden yüksekse, tekebbürle tetâvül edecek, uzanacak.

Eğer insanın makamı, kendisinin fazilet ve meziyetlerinden büyükse yani insan, sahip olduğu makam ve mevkii dolduramıyorsa, o zaman o kişi kendisini büyük göstermeye çalışacaktır. Kibirle âdeta parmak uçları üstünde dikilerek kendisini büyük, uzun gösterecektir. Böylece o makam ve mevkiye yaraşır bir insan olduğunu göstermeye çalışacaktır. Böyle insanların misali, kendisine biçilen büyük gömleği doldurmak için kendisini şişiren insana benzer veya bir çocuğun, kendisinin büyük bir insan olduğunu göstermek için gülünecek hareket ve tavırlar ortaya koyması gibidir.

Ger pencere kāmet-i himmetinden alçaksa, tevâzu‘la tekavvüs edecek, eğilecek.

Eğer makam, mevki, itibar denilen bu pencere, insanın gerçek değerinin, meziyet ve faziletinin altında ise o insan, tevazu ile eğilecektir. Zira bu insanlar fazilet erbabıdır. Makam ve mevki ile itibar elde etmezler. Geldikleri makam ve mevkiye şeref verirler. İşte bu insanların da hâli, olgun meyvelerini aşağı sarkıtan ağacın misaline benzemektedir.

Kâmillerde büyüklük mikyâsıdır, küçüklük. Nâkıslarda küçüklük mîzânıdır, büyüklük.¹

Meziyet ve fazilet sahibi insanların kendini küçük görmesi, bir büyüklük ölçüsüdür. Onlara göre kibir, insanı büyütmez; bilakis küçültür. Zelil ve alçak bir vaziyete düşürür. Hakk'ın ve halkın yanında insanı büyüten ve yücelten, tevazudur. Alçakgönüllü olmaktır. Mütevazı olan insanlar büyüklenmezler.

Meziyet ve faziletten mahrum, ham olan insanların büyüklenmesi ise bir küçüklük mizanıdır. İnsanın sahip olmadığı şeylerle övünmesi, kendisini büyük görmesi ve göstermesi, bundan dolayı hürmet beklemesi, hakikatte küçüklüktür.