İnternet ortamında ve sosyal medyada dolaşan bu tür paylaşımlar, çoğu zaman dinî hassasiyeti yüksek kişileri etkilemeye yönelik olup, İslamî ilimler ve sahih kaynaklar açısından dikkatle değerlendirilmesi gereken bilgilerdir.
Öncelikle belirtmek gerekir ki yapılan kaynak taramalarında, bu sözün güvenilir hadis kitaplarında yer aldığına dair bir bilgiye rastlanmamıştır. Temel hadis külliyatlarında bu ifadeye sahip bir hadîs-i şerif kaydı bulunmamaktadır. Bu ifade, İsmail Hakkı Bursevî Hazretlerinin Rûhu'l-Beyân tefsirinde, söyleyenin kime ait olduğu bildirilmeden nakledilmiş bir sözdür.¹
Bununla birlikte ifade edilen bu hususlar, İslam ahlakı ve adabı ile örtüşmektedir. Nitekim Kur'ân-ı Kerîm'de, A'râf Suresi'nin 204. ayetinde Kur'ân okunduğunda susup onu dinlemek emredilmiştir. Bu esnada konuşmak uygun görülmez.

Peygamber Efendimiz (sav), ezan okunurken müezzinin söylediklerinin tekrar edilmesini tavsiye etmiştir. Bu sebeple ezan sırasında konuşmak mekruh kabul edilmiştir.

Cenaze ve kabir başında bulunma anları ise ölümün tefekkür edildiği özel vakitlerdir. Bu ortamlarda dünya işleriyle ilgili konuşmalar yapmak, kalp katılığına işarettir. Âlimler bu gibi durumlarda sükûneti ve duayı tavsiye etmişlerdir. İlim meclisleri ve mescitler ise ayrı bir hassasiyet gerektirir. 

Mescitler Allah'ın evi, ilim meclisleri ise ibadet hükmünde kabul edilen ortamlardır. Bu nedenle mescitlerde gereksiz yere dünya kelamı konuşmak, mekânın vakarına aykırı görülür.
Ancak İslam âlimleri, bir fiilin geçmiş ibadetleri tamamen yok etmesi hükmünün ancak dinden dönme veya şirk gibi büyük inanç savrulmaları için geçerli olduğunu belirtirler. Bir Müslümanın edebe aykırı bir davranışta bulunması günah kazandırabilir ancak usulüne uygun yapılmış onlarca yıllık namazını, orucunu veya haccını defterinden silmez. Bu tür ifadeleri mecazî bir uyarı olarak okumak gerekir. Buradaki amaç, o anki manevi feyzin kaçacağı, kişinin o mekândan eli boş döneceği ve yaptığı saygısızlığın manevi ağırlığının çok büyük olduğu anlatılmak istenmiş olabilir.