Kur’ân’da şöyle buyrulur:

Ben cinleri ve insanları ancak bana ibadet etsinler diye yarattım.¹ 

Bir hadis-i kudside de şöyle buyrulmuştur:

Ben gizli bir hazineydim, bilinip tanınmak için bu mahlukatı yarattım.² 

Bu âyet ve hadis ışığında baktığımızda, insanın asıl yaratılış gayesinin marifetullah (Allah’ı tanımak) ve ibadet olduğunu anlamaktayız.
Bu konuda Bedîüzzamân Hazretleri de şöyle demektedir:

Her cemal ve kemal sahibi, kendi cemal ve kemalini görmek ve göstermek ister.³ 

Cenâb-ı Hak da kendi isim ve sıfatlarındaki, sanat ve eserlerindeki güzellik ve mükemmelliği hem görmek hem de insanlar gibi şuurlu varlıklara göstermek için bu âlemi ve insanları yaratmıştır.

Sonuç olarak; Allah insanı, kendisini tanıyacak, sevecek ve ibadetle şükredecek bir varlık olarak yaratmıştır. Yaratılışın gayesi, dünya menfaatleri değil; marifetullah, muhabbetullah ve ubûdiyettir/kulluktur. Gerçek mutluluk da, insanın bu İlâhî gayeye yönelmesiyle mümkündür.

1. Zâriyât 51 / 56.

2. Keşfu’l-Hafâ, II/132

3. Bediüzzaman Said Nursi, Tılsımlar, Hayrat Neşriyat, Isparta 2013, s. 12.