İşte ey hayât-ı dünyeviyenin zevkine mübtelâ ve endîşe-i istikbâl ile istikbâlini ve hayatını te’mîn için çabalayan bîçâreler Dünyanın lezzetini, zevkini, saâdetini, râhatını isterseniz, meşrû‘ dâiredeki keyfe iktifâ ediniz. O, keyfinize kâfîdir. Hâricinde ve gayr-i meşrû‘ dâiredeki bir lezzetin içinde bin elem olduğunu, sâbık beyânâtta elbette anladınız.

Eğer mâzî, yani geçmiş zamanın hâdisâtı, sinema ile hâl-i hâzırda gösterdikleri gibi, istikbâldeki ahvâl dahi, meselâ elli sene sonraki hâlleri bir sinema ile gösterilse idi, ehl-i sefâhet şimdiki güldüklerine yüz binler nefrîn ve nefret edip ağlayacaktılar. Dünya ve âhirette ebedî ve dâimî sürûru isteyen, îmân dâiresindeki terbiye-i Muhammediyeyi asm kendine rehber etmek gerektir.

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

[82]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, sıddîk, metîn, sebâtkâr kardeşlerimiz,

Biz, bu havâlîde Risâle-i Nûr talebeleri nâmına sizlere pek çok selâm ile beraber, arz-ı şükrân ediyoruz. Ve sizlere ebeden minnetdârız ki, muktedir ve parlak kalemlerinizle bizi hem uyandırdınız, hem yardım ettiniz. Bu vilâyeti, nûrânî kalemlerinizle inşâallâh Isparta’ya benzettireceksiniz. Bilhassa çok ehemmiyetli kardeşimiz kahraman Tâhirî’nin parlak ve muvaffakiyetli ve tevâfuklu kalemi, kerâmetkârâne fütûhât yapıyor. Ve onun iki ma‘sûmeleri ve ma‘sûmların ve ümmî ihtiyârların rengârenk, çeşit çeşit meziyetlerini gösteren yazıları bizleri teshîr ediyor, herkesi şevkle okumaya sevk ediyor. Cenâb-ı Hakk sizlerden ebeden râzı olsun ve sizi muvaffak etsin. Âmîn.

Çok mühim ve mübârek kardeşimiz Hâfız Mustafâ’nın bize verdikleri ehemmiyetli hâdise-i taarruziye haberi bizi hayrete düşürdü. Ve Üstâdımızın o zamanda endişelerinin ve heyecanının hikmetini anladık. Bir hiss-i kable’l-vukū‘ ile mütemâdiyen bizlere der idi:

Dikkat ediniz, sebât ediniz Münâfıklar, taarruz plânını çeviriyorlar diye bizi ihtiyâta sevk ediyor, hem Bir halt edemezler diyordu.

Evet, Isparta’lı kardeşlerimizin bize haber verdikleri gibi, bu ehemmiyetli hâdise-i taarruziyeye teşebbüs vukū‘u zamanında muhâberemiz kesildiği hâlde, mütemâdiyen, her vakit Üstâdımız, aynı taarruza ma‘rûz bulunuyoruz gibi, bizi, yani Emîn ve Feyzî’yi îkāz ediyor. Dikkat ediniz, dört cihetle bize taarruz var. Demir gibi sebât ediniz. Bir halt edemezler. Biz de bakıyorduk ki, bizde bir şey yok, hissetmiyorduk. Hem o gaybî hâdiseyi bertaraf etmek için, tam mutâbık bir mektûb bize yazdırıp size göndermiştik.

Risâle-i Nûr talebelerinden

Nazîf, Salâhaddîn, Tevfîk, Hilmî, Emîn, Feyzî

[83]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, sıddîk kardeşlerim ve hizmet-i Kur’âniyede kahraman arkadaşlarım,

Bundan evvel üç mektûb, emâneti aldıktan sonra göndermiştim. Bu def‘aki Hâfız Alî’nin mektûbunda onlardan bahsetmemiş, merâk ettim. Nûr fabrikası sâhibi Hâfız Alî’nin hastalığı beni müteessir etti, bizi duâya sevk etti. Cenâb-ı Hakk kuvvet ve şifâ ihsân eylesin. Âmîn.

Hâfız Alî’nin mektûbuyla Risâle-i Nûr’un ehemmiyetli rükünlerinden olan Halîl İbrâhîm’in ve eski Zekâî’nin sisteminde Ahmed Feyzî’nin mektûbları, şahsıma âit haddimden yüz derece fazla hüsn-ü zanları bir tarafta kalsa, ondan kat‘-ı nazar, o havâlîde Risâle-i Nûr’un şahs-ı ma‘nevîsine karşı Halîl İbrâhîm’in, Ahmed Feyzî’nin sarsılmaz, gāyet kuvvetli irtibâtlarını gösterdiğinden, bizi cidden mesrûr eyledi.

Evet, onların o şiddetli alâkadârlıkları, o havâlîde Risâle-i Nûr’u yerleştiriyor, idâme ettiriyor. O ikisinin mektûbları, sûret-i zâhiriyede benim şahsıma atf-ı ehemmiyet etmeleri gerçi muvâfık değil, mübâlağadır. Fakat o yanlış

sûretin altındaki hakîkat ve Risâle-i Nûr şâkirdlerinin samîmî tesânüdlerinden süzülen bir şahs-ı ma‘nevîye ve Risâle-i Nûr’un Kur’ân’dan gelen hakîkatine karşı tam mutâbık ve hak olarak sarf edilecek. O mektûblardaki ta‘bîrât, benim gibi bir cüz’î ferde karşı sarf edilmiş. Benim haddimden bin derece fazla olmakla beraber, o şahs-ı ma‘nevî nâmına ve Risâle-i Nûr’un hakîkati hesabına ve o ehemmiyetli ve çok muhtâç memlekette fevkalâde bir alâka ve fa‘âliyete alâmet olmak cihetiyle Ahmed Feyzî’nin, inşâallâh Kastamonu Feyzî’si gibi, bütün kuvvetiyle Risâle-i Nûr’a çalışacak bir azim ve karar sûretinde mektûbunu telakkî ediyoruz. Fakat mahviyeti ve tevâzuu pek fazla ve istedikleri pek fazla ve mektûbundaki duâları da güzel olduğundan, dâimî duâmızda buranın Feyzî’si ile omuz omuza girdi.

Halîl İbrâhîm’in mektûbu, belki her mektûbu hem onun, hem İnce Mehmed’in nâmına kabûl ediyorum. O ikisine, Husrev’le Rüşdü gibi bir rûh, iki cesed nazarıyla bakıyorum. Cenâb-ı Hakk onları muvaffak etsin ve emsâlini oralarda çoğaltsın. Ve o mektûbda, Risâle-i Nûr talebelerinden Hâfız Mehmed, Emîn ve Mustafâ Çavuş ile beraber, Siirt'li Ahmed ve Salâhaddîn ve İzzeddîn gibi zâtlar da Risâle-i Nûr’la alâkadâr olduklarını bildiriyor. Biz de onlara birer birer hem selâm, hem onları da Risâle-i Nûr talebeleri içinde duâda teşrîk edeceğiz.

Hâfız Alî’nin mektûbunda, eline geçen mektûbumuzu güzelce takdîr ve hulâsa etmiş. Risâle-i Nûr, saâdet-i ebediye dükkânı ve bâkî elmasları sattığından, fânî, kırık cam parçaları ondan istenilmemeli ta‘bîri çok güzel düşmüş.

Hem Isparta, hem Manisa’daki bütün kardeşlerimize birer birer selâm ve duâ ediyoruz ve duâlarını istiyoruz. Hapishânede Hâşiye, Risâle-i Nûr’un son kâtibi kahraman Şefîk acaba sağ mıdır? Nerede? Merâk ediyorum. Halîl İbrâhîm’den sorunuz. Buradaki kardeşleriniz hem Isparta’da, hem Manisa’da bulunan kardeşlerine selâm ediyorlar.

Kardeşiniz ve duânızdan çok istifâde eden

Saîdü’n-Nûrsî

[84]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, sıddîk kardeşlerim,

Şuhûr-u muharremeden sonra, hususan bahara yakın, hayât-ı dünyeviye gafleti bir derece fütûr vermekle beraber, bazı sarsıntılara ve hastalıklara ve askerliğe gitme cihetinde Risâle-i Nûr’un hizmetine bir derece zaaf gelmiş diye endişe ediyordum. Cenâb-ı Hakk’a şükür ki, mektûblarınız ve Âtıf Hasan’ın gelmesiyle o endişe zâil oldu. O mektûbunuzda, çok ehemmiyetli bir hâdise-i nûriyeden bahis var ki, Hizbü’l-Ekber-i Kur’ân’ı tab‘ etmek teşebbüsüdür.

Evet, o Hizbü’l-Ekber’deki âyât, bütün Resâil-i Nûriye’nin rûhu, esası, ma‘deni, üstâdı ve güneşidir. Onun tab‘ından sonra, mümkün olsa, Risâle-i Nûr’un Hizbü’l-Ekber'i nâmında Arabiyyü’l-ibâre ve iki Âyetü’l-Kübrâ ve Münâcât’ın hulâsası olan risâleyi tab‘ etmek lâzımdır. Fakat elinizdeki nüsha, benim nüsham gibi mükemmel değil. Biz burada yazıp, isterseniz size gönderelim. İsterseniz, İstanbul’da matbaada olan vekilinize gönderelim, adresini bildiriniz.

Kardeşimiz Hasan Âtıf, hakîkaten Risâle-i Nûr’un hizmetine pek çok lâyık ve müsteiddir. Müstesnâ hattıyla beraber, ihlâsı, irtibâtı, alâkadârlığı, ciddiyeti, sadâkati dahi mükemmeldir. Cenâb-ı Hakk onun emsâlini çoğaltsın. Bu kardeşimizi yirmi mektûb yerinde, size canlı bir mektûb olarak gönderdik.

Hâfız Alî’nin buradaki kardeşlerine çok yüksek, çok te’sîrli yazdığı mektûba karşı, başta Feyzî, Emîn olarak umûm nâmına Feyzî diyor ki: Biz bu memleket talebeleri, Isparta kahramanlarının küçük kardeşleri, belki onların talebeleriyiz. Dersi ve hizmeti ve ciddiyeti onlardan alıyoruz. Her birisi, bizim için birer üstâddır. Onların ellerinden öper, arz-ı hürmet ederiz. Cenâb-ı Hakk, o kahramanlardan ebeden râzı olsun, âmîn diyorlar.

Risâle-i Nûr’un iskele nâzırı Sabrî’nin birinci talebesi ve Risâle-i Nûr’un ehemmiyetli küçük bir talebesinin küçücük mektûbundaki güzel yazı bizi mesrûr etti. Cenâb-ı Hakk onu ve onun gibi Risâle-i Nûr’a çalışan ma‘sûmları tevfîk ve selâmet ve saâdet ihsân eylesin. Âmîn.

Hâfız Mustafâ’nın bizce pek çok ehemmiyetli olan mektûbu, çoktan beri beklediğim bir hakîkati gösterdi ki, Risâle-i Nûr dâiresindeki şâkirdler, istişâre sûretinde, tab‘ etmek gibi çok ehemmiyetli işleri görmeye başlamalarıdır. Umûm kardeşlerimize birer birer selâm ve duâ ediyoruz.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

[85]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ حُرُوفِ الْقُرْاٰنِ الْحَكٖیمِ وَرَسَٓائِلِ النُّورِ

Azîz kardeşlerim ve hizmet-i Kur’âniyede kıymetli arkadaşlarım,

İçinde bulunduğumuz şu asrın en tehlikeli, boğucu ve zulmetli ve şiddetli devresinde kemâl-i ihlâsla deruhde ettiğimiz hizmet-i Kur’ânda ve hizbullâh hükmünde gösterilen çok kıymetli alâka ve râbıta ve mesâimiz, Risâle-i Nûr mübârekler hey’etinin ve o havz-ı kevserin menba‘ ve merkez-i umûmîsini teşkîl eden Isparta’nın küçük bir şu‘besi olarak muhitimizi ikinci bir Isparta nâm ve ünvânını kazandırmaya muvaffak olduğumuzdan dolayı, Kur’ân ve Risâle-i Nûr nâmına iftihâr eder ve Cenâb-ı Hakk’a zerrât adedince hamd ü senâlar ederiz.

Kardeşlerim Risâle-i Nûr’un bizlere tevdî‘ ettiği vazîfenin pek büyük ve kudsî olmakla beraber, Kur’ân-ı Hakîm’in emrettiği hakāik-i dîniye ve îmâniyenin şu devr-i dalâlet ve enâniyette ne kadar lüzûmlu olduğunu ve halkımızın ne kadar fazla ihtiyacı bulunduğunu, Risâle-i Nûr eczâlarının bir an evvel teksîr ile beraber dalâlete yüz tutan bir zamanda dîn ve îmânı kurtarmaya çalışmaklığın ne derece azîm ve kıymetli bir hizmet-i kudsiye olduğu, böyle bir kudsî hizmetin ebedî hayâtımıza ne derece azîm ve kıymetli kazançlar te’mîn edeceğini az bir teemmülle her bir talebe arkadaşlarımızın böyle bir fırsatı ve bilhassa ni‘meti biz günâhkâr âciz ve fakîr kullarına ihsân eden Cenâb-ı Hakk’a niyâz ve hamd ederek elden kaçırmamak için geceli gündüzlü çalışmamız îcâb etmektedir. Muhîtimizde adedi pek mahdûd olan Risâle-i Nûr eczâlarının her arkadaşta tekemmül ettirilmesi sûretiyle teksîrine şiddetle muhtâcız. Böyle uzun gecelerinde kıymetli vaktimizi boş geçirmek, bizim gibi fakîr ve âcizler için en büyük zarar ve zâyiâttandır.

Ey kardeşlerim Kur’ân-ı Mu‘cizü’l-Beyân’ın asrımıza bakan bütün âyât ve beyyinâtlarından herkesin anlayabileceği bugünkü lisânla açık ve noksânsız olarak tefsîr edilmiş, yani su gibi eritilmiş bir şekilde yalnız içmesi kalmış, havz-ı kevserden ve âb-ı hayâttan başka hiç bir kitaba ve rehbere ve hocaya ihtiyâç bırakmayan Risâle-i Nûr’un nûrlarından feyiz almak ve isti‘dâda göre kanmak ve diğer dîn kardeşlerimizin mütâlaalarına arz etmek sûretiyle, Bir ilâ Otuz Üçüncü Söz’e kadar olan cüz’lerden istifâde ettirmek de birer vazîfe-i hizmetimizdendir.

Bazı arkadaşların eski zaman kitaplarına ve hatta gazete ve siyâset âlemleriyle alâkadâr bulundukları Üstâdımıza aksetmiş olduğundan, hiç bir şeye muhtâç bırakmayan Risâle-i Nûr hâricinde boş vaktinizi lüzûmsuz başka şeylerle zâyi‘ etmenin zararlı olduğunu bilelim. Ve dört el ile mürşidimiz, rehberimiz ve hatta hâdîmiz bulunan Risâle-i Nûr’a sarılalım. Ve ona hizmet edip mükâfâtını da ondan isteyelim.

Hem Risâle-i Nûr, kazancı ma‘nevîdir. Maddiyâtdan kaçar. Şunu bilmiş olunuz ki, Risâle-i Nûr hiç bir maddî menfaati kabûl edemez. Ve kendisine böyle muvakkat bir menfaati âlet edemez. Çok yerlerde görüldüğü gibi maddî menfaate hasreden bazı arkadaşlar şefkat tokatları yemişler. Ve bazılar ebedî zararlara ma‘rûz kalmışlardır. İşte bizler bu ağır ma‘nevî tokatları göz önünde tutarak zerre mikdar da olsa maddî menfaati tercîh şöyle dursun, akla bile getirilmemelidir. Risâle-i Nûr’a sadâkatle hizmet edenlerin esâsen çok hakāik ve kerâmetleriyle zâhirdir ki, maddî ve ma‘nevî iki türlü mükâfâtını Rabb-i Rahîmimiz ihsân ediyor. اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبّٖی

Dünyanın acîb, aldatıcı ve elemli ve ziynetli, muvakkat, şa‘şaalı hayat-ı sefîhânesi câzibelerine kapılan ve hayât-ı ictimâiyenin azîm günahlarına ma‘rûz kalan bizler bilmeliyiz ki, bu müdhiş ve fakat elem-i ma‘nevî görmediğimiz için muvakkat ve zâhirî ve aldatıcı riyâkâr, güler yüzüne aldanarak düştüğü girdabdan kurtulmak çâresini, ancak her türlü âhirzaman fitne ve dalâlet ve ilhâdına karşı, metîn ve sarsılmaz kal‘a-i nûr olan Risâle-i Nûr çerçevesi içine girerek, sadâkat-i tâmme ve ihlâs ile okuyup yazmak ve ehl-i dîn kardeşlerimize de öğretmek sûretiyle bu mübârek nûrun hizmetinde bulabileceğimizi kat‘iyen ve şeksiz olarak arz eder ve hepinize muvaffakiyetler dilerim.

Duâlarınıza çok muhtâç günâhkâr kardeşiniz Nazîf Çelebi

[86]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, sıddîk ve sebâtkâr kardeşlerim,

Merhûm Lütfü’nün bir ders arkadaşı ve merhûm Abdurrahmân’ın bir vârisi ve numûnesi olan Zekâî’nin eski Zekâî’ye dönmesini ve tam nedâmetini, çoktan beklediğim bu def‘aki mektûbuyla, aynen merhûm Abdurrahmân’ın mektûbu gibi, ciddî bir nedâmet ve dünya hevesâtından bir nefret gösterdiğini gördüm. Böyle bir talebemi yine eski sadâkatte bulduğuma şükrettim. Ve bunun bu sadâkat-i ilticası ciddî olduğuna delâlet eden Risâle-i Nûr’un bir kerâmetini beyân ediyoruz. Şöyle ki:

Burada Emîn, Feyzî hazır iken Âtıf Hasan’a dedim ki: Zekâî’yi gör ve de ki, ben onu kabûl ediyorum. Hastalara bakması da, Risâle-i Nûr hesabına teselli vermek cihetinde mecbûriyetle yapsa, men‘ de etmeyiniz. Daha yeni gelen mektûbunda istediği mukābele nev‘inde söyledik. Güyâ Zekâî kapı arkasında bulunuyor gibi, Risâle-i Nûr hesabına ona karşı mukābelemi ve kabulümü işitiyor gibi, mesâfece çok uzakta bulunan o kardeşimiz, aynı zamanda, aynı anda mektûbu yazıyor tahmîn ettik. Konuşma ile mektûbun mâbeynindeki zaman kat‘î gösteriyor. Mâdem bu işaretle tam eski Zekâî ve Lütfü’nün kardeşi ve arkadaşı ve Abdurrahmân’ın bir numûnesi makamına giriyor. Biz de onu Risâle-i Nûr’un hâs dâiresi içine, yine ona o makam verilmiş telakkî ediyoruz. İnşâallâh Mes‘ud da, Zekâî gibi kıymetdâr vazîfe-i sâbıkasına dönecek. Umûm kardeşlerimize birer birer selâm ediyoruz.

Kardeşiniz

Saîdü’n-Nûrsî

[ 87 ]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, sıddîk, sâdık, hâlis, muhlis kardeşlerim,

Dört-beş kardeşime âit birer kısacık konuşacağım. Birincisi Medrese-i nûriyenin mürşidi, müessisi ve müdebbiri Hacı Hâfız kardeşimizin bu def‘a üçüncü olarak bir teberrükünü gördük. Tâ Barla’da iken, tatlı lokmaların kerâmetli, acîb bereketi ve Isparta’da İktisâd Risâlesi’ni tatlılaştıran iki buçuk okka balın hârika bir hâdiseye sebebiyet vermesi Hâşiye, bu üçüncü def‘a da, bin mübârek ve ma‘sûm hâtırlarını ve iltifâtlarını temsîl eden ve parçalanmayan bir hediyeyi göndermiş. Altmış senelik bir kāide-i hayatiyemi, o bin hâtırın hâtırı için, o kaidemin hâtırını kırdım. Şahsıma değil, belki talebelere sarf etmek niyetiyle Risâle-i Nûr hesabına onun altınını kabûl ettik.

İkincisi: Âtıf Hasan’ın hakîkaten fevkalâde yazdığı tevâfuklu Mu‘cizât-ı Kur’âniye’yi o gittikten sonra temâşâ ettim. Elimden gelse idi, her bir yaprağına mukābil bir lira verecektim. İnşâallâh o nüsha ile binler adam istifâde edip, onun hayat-ı bâkiyesine bir çeşme hükmünde vâridât verecek. Husrev’in ve kahraman Tâhirî’nin bir üçüncüsü oluyor.

Üçüncüsü: Risâle-i Nûr’un eski ve ehemmiyetli ve çalışkan bir şâkirdi olan Kâtib Osmân’ın sâdık ve hikmetli rüyası ve mutâbık ta‘bîri, onları müferrah ettiği gibi, bizleri de mesrûr eyledi. Ve o mektûbuyla, merâk ettiğim şeyleri ve Husrev ve Rüşdü, Hâfız Alî, Zühdü Bedevî, Nûrî ve Nûr fabrikası sâhibi, Tâhirîler, mübârekler hey’eti, medrese-i nûriye ve ümmî ihtiyârlar ve ma‘sûm çocuklar, umumlarının selâmlarını yazıyor.

Dördüncüsü: Aliköy'ünde Ali’lerin dördüncüsü ümmî Ali’nin mektûbu, bizleri derince mesrûr eyledi. Gerçi kalemi ümmî kalemidir, fakat himmeti ve gayreti kahraman Ali’lerin gayretleri, himmetleri nev‘indendir. Beş-altı ayda altmış çocuğu okutmasıyla, Risâle-i Nûr’u öğretmesiyle ve o köyde böyle nûra sarılmasıyla Aliköy’ü dahi, Sava ve Kuleönü ve İslâm ve Ağras köyleri gibi Nûrs karyesiyle beraber emvâtı dahi ma‘nevî kazanca girecek.

Beşincisi: Hacılar-ı Kebîr köyünden çobanların yüzünü ak eden çoban Hasan’ın mektûbu, çok çalışkan ve fedâkâr Marangoz Ahmed’den tam ders alan ve Risâle-i Nûr’a ihlâs ve iştiyâkları câzibesiyle Risâle-i Nûr kerâmetkârâne onlara konuşması ve Topal Ahmed’in altmış-yetmiş çocukları okutmasıyla ve Risâle-i Nûr’un fedâkâr şâkirdleri olan oradaki âhiret hemşîrelerimizin evvelce Marangoz Ahmed’in ihbârıyla Risâle-i Nûr’un yardımına koştukları gibi, yetîm çocuklara da birer kelâm-ı kadîm almaları, bizler ve buradaki Risâle-i Nûr şâkirdleri olan hanımlara ulvî bir sürûr ve derince bir sevinç verdi ve verecek. Onların hâtırları için bugünden i‘tibâren Hacılar-ı Kebîr köyü, aynen Aliköy’ü gibi Nûrs köyüne arkadaş olacak.

Bu havâlîde dahi, belki çok yerlerde, sizin fa‘âliyetinizden şevke gelip Risâle-i Nûr ziyâde tevessü‘ ettiğinden, ehl-i dünyâyı düşündürüyor, nazar-ı dikkati celb ettiriyor. Bazı ufak tefek ilişmek de ondan ileri geliyor. İhtiyât her vakitte olduğu gibi yine lâzımdır. Hazret-i İmâm-ı Alî radıyallâhü anh iki def‘a سِرًّا تَنَوَّرَتْ demesi, Risâle-i Nûr perde altında tenevvür ve tenvîr eder diye işâret ediyor. Mümkün olduğu kadar geçici rüzgârlara ehemmiyet vermeyiniz, bakmayınız. Zâten mâbeyninizde samîmî tesânüd ve meşveret-i şer‘iye, sizi öyle şeylerden muhâfaza eder. İçinizdeki şahs-ı ma‘nevînin fikrini, o meşveretle bildirir.

Kardeşiniz ve sizinle dünyada, berzahta, âhirette müteşekkirâne iftihâr eden ve edecek hizmet-i Kur’âniyede arkadaşınız

Saîdü’n-Nûrsî

[88]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, sıddîk kardeşlerim,

Bu yeni hâdise-i taarruziyeden müteessir olmayınız. Çünki mükerrer tecrübelerle Risâle-i Nûr inâyet altındadır. Hiç bir tâife, şimdiye kadar böyle ehemmiyetli hizmette bizler kadar az meşakkatle kurtulan olmamış.

Hem geçen Ramazân’daki hastalığım ve Eskişehir’deki musîbetimiz gibi çok vâkıalarla, zâhirî sıkıntılı, meşakkatli hâlât altında Risâle-i Nûr’un fâidesine olarak inkişâfâtı ve daha te’sîrli fütûhâtı görülmüş. İnşâallâh bu sıkıntılı hâdise dahi, münâfıkların aks-i maksûduyla, Risâle-i Nûr’un fütûhâtını başka bir mecrâda teshîle vesîle olur.

Beşinci Şuâ‘, yirmi beş sene evvel mesâili yazılan, yalnız bir-iki sahîfe tatbîkāt ilâve edilip Şuâ‘lar'a giren Beşinci Şuâ‘ ellerine geçmesi ehemmiyetlidir. Fakat bunda da bir hikmet var. Belki onlara, kendi mesleklerini bildirmek ve cehenneme gidenin mâhiyetini bilmek için, fevkalâde, iktidâr hâricinde bir kazâ-yı İlâhîdir, diye Cenâb-ı Hakk’ın hikmetine ve inâyetine ve hıfzına i‘timâd edip merâk etmeyiniz.

Hem siz, hem onlar bilsinler ki, sadaka belâyı def‘ ettiği gibi; Risâle-i Nûr Anadolu’dan, hususan Isparta, Kastamonu’dan âfât-ı semâviye ve arziyenin def‘ ve ref‘ine vesîledir. Evet, Sabrî’nin یَٓا اَرْضُ ابْلَعٖی ilâ وَاسْتَوَتْ عَلَی الْجُودِیِّ âyetinden istihrâc ettiği ma‘nâ, haktır ve mutâbıktır.

Evet, Risâle-i Nûr, Sefîne-i Nûh gibi Anadolu’yu Cebel-i Cûdî hükmüne getirip, küre-i arzın yangınından ve tufanından kurtulmasına bir sebebdir. Çünki zaaf-ı îmândan gelen tuğyân, ekser musîbet-i âmmeyi celb ettiği gibi; îmânı fevkalâde kuvvetlendiren Risâle-i Nûr, o musîbet-i âmmeyi dâiresinin hâricine bırakmaya rahmet-i İlâhiye tarafından vesîle oldu. Bu ehl-i dünyâ, bu Anadolu halkı Risâle-i Nûr’a girmeseler de ilişmesinler. Eğer ilişseler, yakında bekleyen yangınlar, tûfânlar, zelzeleler ve tâûnların istîlâsına uğrayacaklarını düşünsünler,

akıllarını başlarına alsınlar. Mâdem biz onların dünyalarına karışmıyoruz, onların da lüzûmsuz bir hâlde bu derece âhiretimize karışmalarında, onlara felâket getirmek ihtimâli kavîdir.

İşte bu sekiz aydır, hususan bu heyecan veren bu hâdisenizle beraber, şimdi yanımdaki Feyzî ile Emîn, bütün bana temas eden dostlar şâhiddirler ki, bu sekiz ay zarfında bir tek def‘a ne harb-i umûmîyi, ne siyâseti sormamışım. Ve odamdan işitilebilen radyoyu da üç senedir dinlemedim. Hâlbuki benim, binler adam kadar dünyaya bakmak münâsebet var. Demek bize ilişen, doğrudan doğruya îmâna tecâvüz eder. Onları Cenâb-ı Hakk’a havâle ediyoruz. Hem ehl-i siyâsete hiç münâsebetimiz olmadığı hâlde, kat‘î bilsinler ki, bu memlekette, bu asırda, milleti anarşilikten, tereddî ve tedennî-i mutlakadan kurtaracak yegâne çâresi, Risâle-i Nûr’un esâsâtıdır.

Bu hâdisede sıkıntı çeken ma‘sûmlar ve üstâdları bilsinler ki, ağır şerâit altında bir sâat nöbet, bir sene ibâdet ve hakîkî tefekkür-ü îmâniye ile bir saati, bir sene tâat hükmüne geçtiği gibi, inşâallâh onların sıkıntıları da öyle sevâba medâr olur. Onlar da, merâk ve teessürle değil, ferah ve sürûrla karşılamalı. Fakat Hazret-i Alî’nin ra iki def‘a سِرًّا بَیَانَةً سِرًّا تَنَوَّرَتْ demesine binâen, biz her vakit tam ihtiyât ve tam sakınmak vaz‘iyetini muhâfaza etmekle mükellefiz.

Risâle-i Nûr’un mensûbları, şuûr ve ihtiyârları hâricinde birbiriyle münâsebetdâr, birbirinin hâdiseleriyle alâkadâr olduğuna bir delîl de, bugünlerde oldu. Şöyle ki:

Oradaki hâdisenin vukūundan bugüne kadar, buradaki muhtelif tabakalardaki talebelerin vaz‘iyetleri, ehemmiyetli bir hâdise yüzünden değişmiş gibi, çekinmek ve münâfıkların nazarını kendilerine ve bizlere celb etmemek için bir tevakkuf devresi geçti. Ben de hayret ediyordum. Hem Nazîf gibi birkaç zâtın rüyalarının ta‘bîrleri, sizin hâdiseniz olduğunu anladık.

Umûm kardeşlerimize birer birer ve bilhassa musîbetzedelere selâm ve duâ ediyoruz. Cenâb-ı Hakk onları çabuk kurtarıp vazîfelerinin başına göndersin. Âmîn.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

[89]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ كَلِمَاتِ الْقُرْاٰنِ وَحُرُوفَاتِهَا

Azîz, sıddîk, mübârek kardeşlerim ve hizmet-i Kur’âniyede kuvvetli, fa‘âl ve sebâtkâr arkadaşlarım,

Bugünlerde benimle altı adam, başta Marangoz Ahmed, âhirinde ben, ma‘nevî ihtâra binâen birer mes’eleye medâr olmuşuz.

Birincisi: Fa‘âl, cidden çalışkan, Risâle-i Nûr ve medrese-i nûriye talebelerinden Marangoz Ahmed’in mektûbunda, Eşref nâmında on yaşında bir ma‘sûm çocuğun köyünü, malını terk edip, iki gün mesâfeden gelip, hiç yazı yazmadığı hâlde, on gün zarfında Risâle-i Nûr’u yazmaya muvaffak olması, Risâle-i Nûr’un bir kerâmeti olduğu gibi, medrese-i nûriyenin de hârika bir çiçeğidir deniliyor.

Evet, biz de deriz ki: Maddî bir kışta, güzel çiçeklerin açılmasıyla hârika-i kudret olduğu gibi, bu asrın ma‘nevî ve dehşetli kışında, Sava karyesinin, yani Sava şeceresi bin güzel çiçekler ve cennet meyveleri açması ve Isparta memleket bahçesi, binler gül-ü Muhammedî Aleyhisselâtü Vesselâm çiçekleri açması, elbette hârika bir mu‘cize-i rahmet ve bu memlekete hârika bir kerâmet-i inâyet-i Rabbâniye ve Risâle-i Nûr talebelerine hârikulâde bir ikrâm-ı İlâhîdir diye i‘tikād edip, Cenâb-ı Hakk’a hadsiz şükrederiz. Ve her biri sadberk Hâşiyeolarak Marangoz Ahmed’in mektûbunda, Darıviran köyünün eski zamanın çalışkan talebelerini andıran fedâkâr talebeler, bizi ve eski zaman talebelerini tahassürle yâd eden medreseden yetişme Risâle-i Nûr talebelerine derin bir sürûr verdi. Medrese-i nûriyenin hanımlar talebeleri, evrâd-ı Kur’âniye ile duâlarıyla, evrâdlarıyla çalışkan kalemlere ma‘nevî yardımları çok güzeldir. Bu havâlîde hanımlara da tam bir ders olur. Cenâb-ı Hakk onlardan ve o medresenin umûm talebelerinden ve üstâdlarından ebeden râzı olsun.

Ahmed’in rüyası çok mübârek ve güzeldir. Hazret-i Îsâ’nın as kuvvetli sadâsını işitmek, Îsevîlerden kuvvetli bir imdâd Hizbü’l-Kur’ân’a iltihâk etmeye işâret olabilir.

İkinci Adam ve Mes’elesi: Risâle-i Nûr talebelerinden bir genç hâfız, pek çok adamların dedikleri gibi dedi: Bende unutkanlık hastalığı tezâyüd ediyor, ne yapayım? Ben de dedim: Mümkün oldukça nâmahreme nazar etme. Çünki rivâyette vardır. İmâm-ı Şâfiî’nin ra dediği gibi, haram nazar, nisyân verir.

Evet, ehl-i İslâmda, nazar-ı harâm ziyâdeleştikçe, hevesât-ı nefsâniye heyecana gelip, vücûdunda sû’-i isti‘mâlât ile israfa girer. Haftada birkaç def‘a gusle mecbûr olur. Ondan, tıbben kuvve-i hâfızasına zaaf gelir.

Evet, bu asırda açık-saçıklık yüzünden, hususan bu memâlik-i hârrede o sû’-i nazardan sû’-i isti‘mâlât, umûmî bir unutkanlık hastalığını netice vermeye başlıyor. Herkes, cüz’î küllî o şekvâdadır. İşte, bu umûmî hastalığın tezâyüdüyle, hadîs-i şerîfin verdiği müdhiş bir haberin te’vîli ucunda görünüyor. Ferman etmiş ki: Âhirzamanda, hâfızların göğsünden Kur’ân nez‘ ediliyor, çıkıyor, unutuluyor. Demek bu hastalık dehşetlenecek, hıfz-ı Kur’âna bu sû’-i nazarla bazılarda sed çekilecek. O hadîsin te’vîlini gösterecek. لَا یَعْلَمُ الْغَیْبَ اِلَّا اللّٰهُ

Üçüncü Adam ve Mes’elesi: Bizlerle pek çok alâkadâr bir zât, çok def‘a dehşetli şekvâ ediyor ki: Ben adam olamıyorum. Gittikçe fenâlaşıyorum. Ma‘nevî hizmetlerimin netîcelerini göremiyorum diye meded istiyor. Ona yazıyoruz ki: Bu dünya dâru’l-hizmettir. Ücret almak yeri değildir. A‘mâl-i sâlihanın ücretleri, meyveleri, nûrları berzahta, âhirettedir. O bâkî meyveleri bu dünyaya çekmek ve bu dünyada onları istemek, âhireti dünyaya tâbi‘ etmek demektir. O amel-i sâlihin ihlâsı kırılır, nûru gider. Evet, o meyveler istenilmez, niyet edilmez. Verilse, teşvîk için verildiğini düşünüp şükreder.

Evet, bu asırda, bir-iki mektûbda beyân edildiği gibi, o derece hayât-ı dünyeviye damarına dokunmuş ve yaralamış ve heyecana getirmiş ki, mübârek ihtiyâr ve hoca ve ehl-i salâhat olan bir zât dahi, dünyada bir nevi‘ hayât-ı uhreviye ezvâkını istiyor. Birinci derecede, dünyada zevk-i hayat, onda hükmediyor.

Dördüncüsü: Bizimle alâkadâr bir zât, pek çokların şekvâ ettikleri gibi, eskiden şiddetli bir tarîkatte okuduğu evrâdındaki zevk ve şevkini kaybettiğini ve sıkıntı ve uyku galebe ettiğini müteessifâne şekvâ etti. Ona dedik:

Maddî hava bozulduğu vakit, nasıl ki sıkıntı veriyor. Asabî sînelerde inkıbâz hâli başlıyor. Öyle de, bazen ma‘nevî hava bozuluyor. Hususan ma‘neviyâttan yabânîleşmiş bu asırda; ve bilhassa hevesât ve müştehiyât-ı nefsâniyeyi taammüm etmiş memleketlerde; ve hususan şuhûr-u Muharreme ve şuhûr-u mübârekede ma‘nevî havayı tasfiye eden âlem-i İslâm’ın intibâh ve teveccüh-ü umûmîsi, o mübârek şuhûrun gitmesiyle tevakkuf etmesinden fırsat bulup, havayı bozan dalâletlerin te’sîrleri zamanında; ve bilhassa kış tazyîkātı altında, bir derece hayât-ı dünyeviye ve hevesât-ı nefsâniyenin tasallutlarının noksâniyetinden, ehl-i İslâm ve ehl-i îmâna, hayat-ı uhreviyeye çalışmak iştiyâkı, baharın gelmesiyle hayât-ı dünyeviyenin ve hevesât-ı nefsâniyenin inkişâfıyla o iştiyâk-ı uhreviyeyi gizlemesi ânında elbette böyle kudsî evrâdlarda zevk, şevk yerinde, esnemek ve fütûr gelir.

Fakat, mâdem خَیْرُ الْاُمُورِ اَحْمَزُهَا sırrıyla, meşakkatli, külfetli, zevksiz, sıkıntılı a‘mâl-i sâliha ve umûr-u hayriye daha kıymetli, daha sevablıdır. O sıkıntıda, o meşakkatteki ziyâde sevâbı ve makbûliyeti düşünüp, sabır içinde mesrûrâne şükretmek gerektir.

Beşincisi: Risâle-i Nûr’un bir talebesi, Risâle-i Nûr’a çalışamadığının bir sebebi, derd-i maîşetin ziyâdeleşmesi olduğunu söyledi. Biz de ona dedik: Risâle-i Nûr’a çalışmadığın için derd-i maîşet sana şiddetlendi. Çünki bu havâlîde her talebe i‘tirâf ediyor ve ben de ediyorum ki, Risâle-i Nûr’a çalıştıkça, yaşamakta kolaylık ve kalbde ferahlık ve maîşette suhûlet görüyoruz.

Altıncısı: Bu bîçâre Saîd’dir. Herkes arzu ettiği ve istediği ve ferahla kabûl ettiği şahsına karşı hürmet ve muhabbet ve sohbet, fakat Risâle-i Nûr’a taalluk eden noktalar hâricinde bana ağır geliyor, beni sıkıyor, müteessir ediyor. Tahmîn ediyorum ki, Risâle-i Nûr’un yüksek hâsiyetleri ve şâkirdlerinin şahs-ı ma‘nevîsinin pek büyük meziyetleri, şahsım gibi meslek-i aczde fazla ileri giden bir âciz ve bîçârenin zayıf omuzuna o dağ gibi ma‘nâlar yüklense, altında ezilir, sıkılır diye anladım. Bu âhirki iki mes’elede pek kısa kesmeye kâğıt mecbûr etti. Nûr, Gül ve Lütfü’nün kahraman vârisleri, mübâreklerin yüksek hey’eti ve medrese-i nûriye ve ma‘sûmlar ve ümmî ihtiyârların her birisine binler selâm ediyoruz.

Duânıza muhtâç, size müştâk kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî