Bağış Yap
KASTAMONU LÂHİKASIMektup 111

227

[111]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz kardeşlerim,

Hâfız Alî’nin İslâmköy'ünün ismine ve oradaki Risâle-i Nûr’un hafızlarına dâir beyânâtı, bayram şekerlemelerinden, belki Leyle-i Kadr’in tatlı envârlarından bir tatlı, rûhumuza verdi. Kâtib Osman’nın mektûbunda iki kerâmet-i nûriyeyi ve Husrev’in hem mektûbu, hem geleceğini ve Nûr, Gül sâhiblerini ve mübârekler medrese-i nûriye hey’etlerini ve ma‘sûm ihtiyârların selâm ve duâlarını teblîğleri, bizi bu Ramazân-ı Şerîf’in her bir günü bize birer bayram hükmüne getirdi.

Size bu def‘a bu havâlî Risâle-i Nûr şâkirdleri yazdıkları mektûbun bir sûretini gönderiyoruz. Fakat bu hâdiseyi i‘zâm ve işâa etmemek lâzım gelir. Tâ münâfıklar istifâde etmesinler. Bu Ramazân-ı Şerîf’de, bu müzeyyen, mükerrem Hizbü’l-Ekber-i Kur’ânî birden bu havâlînin ellerine geçmesi, maddeten ve ma‘nen pek büyük bir hüsn-ü te'sîr ve sebeb olanlara pek çok sevâb kazandırmaya başladı. Zâten bazı âyâtın her bir harfi on değil, belki yüz, beş yüz sevâb meyvelerini veriyor. Bu Hizbü’l-Ekber’deki âyâtın çoğu bu nev‘den olduğu gibi, i‘câz noktasında da daha yüksek dereceleri var. Umûm kardeşlerimize birer birer selâm ve selâmetlerine duâ ediyoruz.

Kardeşiniz ve duânıza çok i‘timâd eden ve muhtâç olan

Saîdü’n-Nûrsî

Biz Kastamonu Risâle-i Nûr talebeleri, umûm Risâle-i Nûr talebeleri kardeşlerimize bir hakîkati beyân etmeye, Risâle-i Nûr’un şâkirdlerinden sırr-ı tesânüd ve ihlâsı muhâfaza niyetiyle mecbûr olduk. Şöyle ki:

O ihtiyâr hocanın ma‘nâsız i‘tirâzı hâdisesi ve galîz ta‘bîri, bizi bu mes'eleyi tedkîk etmeye mecbûr etti. O adam, Risâle-i Nûr’un bazı talebesine sarf ettiği o galîz ta‘bîr, hakîkat hesabına olmadığına gāyet kat‘î delîl şudur ki: Zındıkaya karşı kuvvet-i îmâniye ile gālibâne mukāvemet eden Risâle-i Nûr’un şâkirdlerine dalâlet isnâd etmek, doğrudan doğruya zındıkaya yardım oluyor.

228

Elbette öyle ihtiyâr bir hoca, böyle ejderhâların ısırmasına yardım çıkacak bir bîçârenin yılanlarla uğraşması zamanında sinek ısırması gibi hatîâtına, kusurâtına ehemmiyet verip tokatlamak, hak ve hakîkat ve insaf ve insaniyete hiç bir cihet-i münâsebeti olamaz. Öyle ise, herhalde ve şübhesiz o galîz ta‘bîri ona söylettiren, ya hastalık hiddetinden ve ihtiyârlık atehinden gelmiş bir tahkîr, bir ihânettir. Veyâhûd hak ve hakîkate bakmayan bir garazdır ki, onu o dehşetli fitne-i diniyeye sevk etmiş. Biz tahkîkātımızla bu garazın esbâbını taharrî ettik. Hem Ankara’dan, hem vilâyet-i şarkiyeden gelen muhâcirlerden anladık ki, tahkîkātımız doğrudur. Bulduğumuz o garazın esbâbının birkaç tanesini beyân ediyoruz.

Birincisi: Risâle-i Nûr’a karşı Isparta cebhesinde münâfıklar mahkemeyi musallat ettiler. Risâle-i Nûr’un galebesiyle neticelendi. Bizim cebhede Üstâdımıza ve dolayısıyla Risâle-i Nûr’a karşı İstanbul ulemâsının i‘tirâzlarıyla hücûm ettiler. Fakat İstanbul ulemâsı, Üstâdımızın cerh edilmez tahkîkātını kemâl-i takdîrle karşılıyorlar.

Ezcümle, o ihtiyâr zâtın i‘tirâzı münâsebetiyle İstanbul’un en mu‘teber ve en eski ve en büyük âlimi Alî Rızâ, o ihtiyâr hocanın i‘tirâzı münâsebetiyle demiş ki: Bugün Bedîüzzamân’ın Risâle-i Nûr’u müceddid-i dîndir. Onun eserine karşı bir şey denilmez ve dil uzatılmaz. Bizim anlamadığımız rumûzlar vardır. O ihtiyâr mu‘terizin mütâlaası yanlıştır. Bugün bu eserleri tedkîk ve tenkîd için Bedîüzzamân’ın kâ‘bında olmak lâzımdır. Bu zamanda o da yoktur demiş, o mu‘terizin i‘tirâzını reddetmiş. Hâşiye

İşte münâfıklar, bu noktadan da yapamadıkları için, Üstâdımızla fazla münâsebetdâr ve hemşehrisi ve İstanbul’da ziyâde hürmet kazanmış bir zâtın zayıf damarından bilerek veya bilmeyerek onu bu büyük hatâya sevk etmişler.

229

İkinci sebeb-i garaz: : Anladığımız şudur ki, Risâle-i Nûr, ölen reîsin bazı vaz‘iyetlerinden çok zaman evvel haber vermiş. O mu‘teriz zâtın bazı akrabası, o ölenin dostları ve çoğu me’mûr olması ve onun darbelerinden kurtulup râhat yaşamaları cihetiyle Risâle-i Nûr’a bu i‘tirâz-ı tarafgîrâne ona ettirilmiş muhtemeldir.

Üçüncü muhtemel sebeb-i garaz: : Üstâdımız, Risâle-i Nûr, siyâsetle alâkaları olmadığı hâlde, bazı hakāik-i İslâmiyeyi beyânında bir devlet-i ecnebiyenin ifsâd komitesine karşı tokatları ve hakîkat-i Kur’âniye hesabına yahûdîlere tokat vurması cihetiyle, yahûdîlerin siyonist komiteleri Risâle-i Nûr’dan intikamlarını almak için bu bîçâreyi bu sûrette isti‘mâllerine kuvvetle ihtimâl veriyoruz.

Vilâyet-i şarkiyede bulunan yahûdîler, yalnız o zâtın kasabasında bulunuyorlarmış. Elbette o dostluk ve komşuluk hâtıra te’sîr eder. Hem İngiliz'in siyâsî desîselerinin te’sîrini gösteren emâreler var.

Dördüncü sebeb-i garaz: : Muhtemeldir ki, çoktan beri İstanbul’da ehemmiyetli bir mevki‘-i hürmet kazandığı cihetiyle ve meşrebini daha iyi görmek ve Üstâdımız da İstanbul’a gitmesi işâa edilmesiyle, Van’da da olduğu gibi bir rekābet damarı, o zâtı o lüzûmsuz ve dikkatsiz i‘tirâza sevk etmiş. Hâlbuki biz bu yirmi seneki Üstâdımızın hayatına dikkat ediyoruz. Kat‘iyen enâniyete, makama ve rekābete medâr olacak vaz‘iyetler yoktur görüyoruz.

Beşinci sebeb-i garaz: : Her meşrebde üstâdlarını, şeyhlerini muhabbet ve hürmet cihetinde kendi makamlarından pek fazla makam vermek, hatta kutub da zannetmek, eskiden beri makbûl olduğu hâlde, Üstâdımız bu yirmi senedir bu kāidenin aksine olarak, makamı kendine kabûl etmemek ve hüsn-ü zan ve muhabbetin ifrâtını reddetmek düstûru iken, şâkirdlerin meşrû‘ hüsn-ü zanları o ihtiyâr zâta bu fikri vermiş olmak ihtimâli var ki, Eski Saîd'de hubb-u câh ve şân ve şeref izzet-i ilmiye nâmına bulduğu cihetiyle, şimdi ona teveccüh eden fevkalâde hürmet ve irtibât ve tarafdârlar vesîlesiyle, siyâsete, hayât-ı ictimâiyeye te’sîrli girmesi, onun havf damarına Menemen, Şeyh Saîd hâdisesini tahattur edip, kendini onlara gelen hücumdan kurtarmak fikriyle kendini o dehşetli hatâya sevk etmiş, muhtemeldir.

230

Hâlbuki yirmi seneden beri bir gazeteyi dinlemeyen; istirâhati için on sekiz seneden beri hükûmete mürâcaat etmeyen; ve bir seneden beri harb-i umûmî’den hiç bir vaz‘iyeti bilmeyen ve sormayan; ve üç senedir odasından işitilen radyoyu iki def‘adan başka dinlemeyen; ve bütün kuvvetini ve vaktini ehl-i îmânın îmânının muhâfazasına ve kurtarmasına sarf eden bir adama karşı, böyle evhâm ve sû’-i zanlar, elbette hiç bir cihetle olmamalı ve olmamak lâzım gelir. Gāyet vehhâm ve korkak adamlar da olsa yapmamalı. Biz Kur’ân-ı Hakîm’in hizmetkârları, Risâle-i Nûr’un şâkirdleri her işimizde tevekkül edip حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَكٖیلُ o zâtın o yanlışından kurtulmasını rahmet-i İlâhiyeden ricâ ediyoruz.

Bu havâlîdeki Risâle-i Nûr şâkirdleri nâmına

Zühdü, Hâfız Tevfîk, Emîn, Hilmî, Feyzî

[112]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ عَاشِرَاتِ دَقَٓائِقِ عُمْرِكُمْ وَبِعَدَدِ ثَوَابَاتِ قِرَٓائَةِ حُرُوفِ الْحِزْبِ الْقُرْاٰنِ الْاَكْبَرِ

Azîz, sıddîk kardeşlerim,

Hem sizi, hem bizi, hem Risâle-i Nûr dâiresini ve hususan kahraman Tâhirî, bu Virdü’l-A‘zam-ı Kur’ânî’nin bu tarzda zuhûra gelmesiyle tebrîk ediyoruz. Evet, bunun tab‘ında iki emr-i azîm var.

Birisi: Mu‘cizâtlı Kur’ân-ı Hakîm’in ve kerâmetli Risâle-i Nûr’un tab‘larına matbaada görülmemiş bir çığır açtı.

İkincisi: Tâhirî’ye ve Hâfız Alî’ye ve arkadaşlarına kazandırdığı fevkalâde bir sevâb noktasıdır ki, bu sırra delîl-i zâhir, emsâli matbaada, tab‘da görülmemiş bir tarzda, aynen Tâhirî’nin hattı fotoğrafla alınmış gibi, kim bakıyorsa Bu Tâhirî’nin yazısıdır, matbû‘ değildir der. Hem kâğıt, hem vakit dar olduğundan, bâkî umûma selâm.

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

231

[113]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ عَاشِرَاتِ دَقَٓائِقِ شَهْرِ رَمَضَانَ

Azîz, sıddîk kardeşlerim,

Bu Ramazân-ı Şerîf’de âfâka bakmamak ve dünyayı unutmaya çok muhtâç olduğum hâlde, maatteessüf dünyaya ara sıra bakmaya bizi mecbûr ediyorlar. İnşâallâh, bu bakmakta niyetimiz hizmet-i îmâniye olduğundan, o da bir nevi‘ ibâdet sayılır.

Evet, size iliştikleri gibi, bize de ayrı ayrı sûretlerde tecâvüzlerini ihsâs ediyorlar. Fakat Cenâb-ı Hakk’a şükür ki, onların tecâvüzleri, aksülamel nev‘inde Risâle-i Nûr’un fütûhâtına yardım ediyor. İstanbul’daki ihtiyâr adamın i‘tirâzı münâsebetiyle kahraman Nazîf yazıyor ki, o i‘tirâz, Risâle-i Nûr’un İstanbul’da fütûhât yapmaya ve parlamaya vesîle oldu. Ve bize karşı başka cihetlerde küçücük tecâvüzler de öyle netice veriyor. Fakat şimdi, bîçâre bazı hocaları ve sofîleri Risâle-i Nûr’a karşı bir çekinmek, bir soğukluk vermek için hiç hâtıra gelmeyen bir vesîleyi bulmuşlar. Şöyle ki:

Diyorlar: Saîd yanında başka kitapları bulundurmuyor. Demek onları beğenmiyor. Ve İmâm-ı Gazâlî’yi de ra tam beğenmiyor ki, eserlerini yanına getirmiyor. İşte bu acîb, ma‘nâsız sözlerle bulantı veriyorlar. Bu nevi‘ hileleri yapan, perde altında ehl-i zındıkadır; fakat sâfdil hocaları ve bazı sofîleri vâsıta yapıyorlar.

Buna karşı deriz ki: Hâşâ, yüz def‘a hâşâ Risâle-i Nûr şâkirdleri Huccetü’l-İslâm İmâm-ı Gazâlî ra ve beni Hazret-i Alî ra ile bağlayan yegâne üstâdımı beğenmemek değil, belki bütün kuvvetleriyle onların ta‘kîb ettiği mesleği ehl-i dalâletin hücûmundan kurtarmak ve muhâfaza etmektir.

Fakat onların zamanında bu dehşetli zındıka hücûmu, erkân-ı îmâniyeyi sarsmıyordu. O muhakkik ve allâme ve müctehid zâtların asırlarına göre münâzara-i ilmiyede ve diniyede isti‘mâl ettikleri silâhlar, hem geç elde edilir, hem bu zaman düşmanlarına birden galebe edemediğinden, Risâle-i Nûr Kur’ân-ı Mu‘cizü’l-Beyân’dan hem çabuk, hem keskin, hem tam düşmanların başını dağıtacak silâhları bulduğu için, o mübârek ve kudsî zâtların tezgâhlarına

232

mürâcaat etmiyor. Çünki umûm onların merci‘leri ve menba‘ları ve üstâdları olan Kur’ân, Risâle-i Nûr’a tam mükemmel bir üstâd olmuştur. Ve hem vakit dar, hem bizler az olduğumuz için vakit bulamıyoruz ki, o nûrânî eserlerden istifâde etsek.

Hem Risâle-i Nûr şâkirdlerinin yüz mislinden ziyâde zâtlar, o kitaplarla meşguldürler ve o vazîfeyi yapıyorlar. Biz de o vazîfeyi onlara bırakmışız. Yoksa hâşâ ve kellâ, o kudsî üstâdlarımızın mübârek eserlerini rûh u cânımız kadar severiz. Fakat her birimizin birer kafası, birer eli, birer dili var. Karşımızda da binler mütecâviz var. Vaktimiz dar. En son silâh, mitralyoz gibi, Risâle-i Nûr burhânlarını gördüğümüzden, mecbûriyetle ona sarılıp iktifâ ediyoruz.

Latîf bir tevâfuk

Bu mektûbu, başta بِعَدَدِ عَاشِرَاتِ دَقَٓائِقِ شَهْرِ رَمَضَانَ deyip, müteaddid işler meydana geldi, daha yazamadık. Tâ mübârek Âtıf’ın mübârek mektûbu geldi. Başında بِعَدَدِ عَاشِرَاتِ دَقَٓائِقِ شَهْرِ رَمَضَانَ kelimeleri mektubumuzun başına tevâfuk etmek için bizi beklettirdi. O kerâmetkâr kalemiyle bu memlekete evvelce gönderdiği parlak yazıları, Risâle-i Nûr’u bu havâlîde imdâdımıza göndermek niyeti, pek büyük bir hizmet-i nûriye olarak, bir fedâkârlıktır. Fakatkendine de çok lâzımdır.

Şimdiden, buradaki Risâle-i Nûr şâkirdleri nâmına ona binler teşekkür ve o hizmette onu tebrîk ediyoruz. Ve onun kerâmetli kalemi, câzibedâr esrâr-ı tevâfukiyeden yüzünü çevirip doğrudan doğruya Risâle-i Nûr’un neşrine sarılması, bizi çok minnetdâr ve mesrûr eyledi. Cenâb-ı Hakk onun gibi hâlis, muhlis talebeleri çoğaltsın. Âmîn.

Mektûbunuzda ara sıra Sıddîk Süleymân’ın, eski zamanda harâretli sadâkati ve alâkadârlığı ve kuvvetli şâkirdliğiyle bahsi geçiyor. O zât, ben ölünceye kadar onun sadâkati ve selâmet-i kalbini ve bana ve Risâle-i Nûr’a hâlisâne hizmetini unutamıyorum. Umûm kardeşlerimize birer birer selâm ve selâmetlerine duâ ediyoruz. Ve onların duâlarını hakkımızda makbûl olmasını rahmet-i İlâhiyeden niyâz ediyoruz.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

233

[114]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, sıddîk kardeşlerim,

Bu aşr-i ahîrde hakîkat-i Leyle-i Kadir, inşâallâh Risâle-i Nûr dâiresinde tecellî edecek ve etmiş. Bu tecellî ile her bir hakîkî şâkird o hakîkate hissedâr olur.

Bu def‘aki mektûbunuz bize bu kanâati verdi ki Risâle-i Nûr’a i‘tirâz ile hücûm edenler, karşılarında çelik gibi kahramanları bulup hücûmundan pişmanlık göstereceklerini, bir Saîd’e mukābil, binler Saîd Risâle-i Nûr’u müdâfaa eder. Mu‘terizleri susturur.

Mektûbunuzdaki kıymetdâr kardeşlerimizin selâmlarına binler selâm ediyoruz. Ve hâlis müdakkik ve ince fikirli kardeşimiz Hasan Âtıf’ın müstesnâ kalemiyle bizlere hediye ettiği gāyet güzel risâleleri güzelce ve süslü cildlettirdik. Burada kardeşlerimiz onun hesabına ve ona sevâb kazandırmak için ellerde gezecek.

Size bu def‘a bir ihtâra binâen gāyet muhtasar bir hakîkat gönderildi. Belki de ehl-i dalâletin kendilerine perde ettikleri bazı sâfdil sofîleri ve hocaları riyâ noktasında bir taarruza mukābil bir esastır. Evet, İstanbul’daki ihtiyârın i‘tirâzı dahi bu nev‘den bir sû’-i zandan gelmiş.

Umûm kardeşlerimize birer birer selâm ve selâmetlerine duâ ve Leyle-i Kadr’in hakîkatine mazhar olmalarını rahmet-i İlâhiyeden niyâz ediyoruz.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

Hizbü’l-Kur’ân’ın burada, İnebolu’da tevzî‘ edilen hediyelerini posta ile Atabey’e, yoksa Eğirdir’e göndermek, münâsib hangisi ise bildiriniz. Bizler buradaki Risâle-i Nûr talebeleri oradaki umûm kardeşlerimize, hususan bu mektûbunuzda isimleri tasrîh edilen kardeşlerimize arz-ı hürmet ve selâm ve Leyle-i Kadirlerini tebrîk ediyoruz.

Emîn, Nazîf, Hilmî, Zühdü, Feyzî

234

Kardeşimiz Hâfız Alî’nin mübârek bahçesinin mübârek tatlısını, kansız bir kurdun ne haddi var ki döktürsün, diye kalbime geldi. Üstâd’a söyledim, öyle ise yaz dedi. Hem Emîn de müftüden sormuş. O da zarar vermez demiş.

Kardeşiniz Feyzî

[115]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, sıddîk, hâlis, muhlis kardeşlerim ve hizmet-i Kur’âniyede ciddî, hakîkî arkadaşlarım,

Bu yakında hem Isparta’da, hem bu havâlîde Risâle-i Nûr’un İhlâs Lem‘aları intişâra başladığı münâsebetiyle ve bir-iki küçük hâdise cihetiyle şiddetli bir ihtâr kalbe geldi. Riyâya dâir Üç Nokta yazılacak.

Birincisi: Farz ve vâciblerde ve şeâir-i İslâmiyede ve sünnet-i seniyenin ittibâında ve haramların terkinde riyâ giremez. Izhârı, riyâ olamaz. Meğer gāyet za‘f-ı îmânla beraber, fıtraten riyâkâr ola. Belki şeâir-i İslâmiyeye temas eden ibâdetlerin ızhârları, ihfâsından çok derece daha sevâblı olduğunu, Huccetü’l-İslâm İmâm-ı Gazâlî ra gibi zâtlar beyân ediyorlar. Sâir nevâfilin ihfâsı çok sevâblı olduğu hâlde, şeâire temas eden, hususan böyle bid‘alar zamanında ittibâ‘-ı sünnetin şerâfetini gösteren ve böyle büyük kebâir içinde, haramların terkindeki takvâyı ızhâr etmek, değil riyâ, belki ihfâsından çok derece daha sevâblı ve hâlistir.

İkinci Nokta: Riyâya insanları sevk eden esbâbın, Birincisi: Za‘f-ı îmândır. Allâh’ı düşünmeyen, esbâba perestiş eder, halklara hodfurûşlukla riyâkârâne vaz‘iyet alır. Risâle-i Nûr şâkirdleri, Risâle-i Nûr’dan aldıkları kuvvetli îmân-ı tahkîkî dersiyle esbâba ve nâsa ubûdiyet noktasında bir kıymet, bir ehemmiyet vermiyor ki, ubûdiyetlerinde onlara gösterişle riyâ etsinler.

Risale-i Nur'u uygulamada okuyunDaha iyi okuma deneyimi, kaldığınız yerden.
Uygulamada Aç