Siyâset ricâlinin onu mütemâdiyen ta'kib edip, hapiste iken zehir ile öldürmeye çalıştığı, fakat Allâh’ın onu muhâfaza eylediği, bununla beraber bu zehirlemelerin te’sîriyle kendisinde ciddî râhatsızlıklar olup, bazı zamanlar hasta yatağından ayrılamadığı zikredilmektedir. Bütün bunlara rağmen cezâ mahkemelerine sevkedilmesi, tutuklanması ve eziyetlere ma‘rûz kalması hiç bitmedi. Yeni hükûmet gelinceye kadar çektiği bunca sıkıntı, onu Risâle-i Nûr’ları neşrederek yaptığı bu hizmet ve irşâddan alıkoyamamıştır.

Îsâ Abdülkādir

(487)

[بَدٖیعُ الزَّمَانِ النُّورْسِیُّ]

مُرْشِدُ طُلَّابِ النُّورِ فٖی تُرْكِیَا

اَلتَّتِمَّةُ بِقَلَمِ الْأَسْتَاذِ عٖیسٰی عَبْدِ الْقَادِرِ

وَیَتَحَدَّثُ الْاُسْتَاذُ اَشْرَفُ اَدٖیبُ صَاحِبُ مَجَلَّةِ سَبٖیلِ الرَّشَادِ عَنْ اُسْتَاذِ طُلَّابِ النُّورِ وَرَسَائِلِهٖ وَعَنِ الطُّلَّابِ اَنْفُسِهِمْ حَدٖیثًا مُسْتَفٖیضًا اَكْتَفٖی بِتَعْرٖیبِ نُبَذٍ فٖیمَا یَلٖی: اِنَّنَا مَازِلْنَا نَتَلَقّٰی كُتُبًا كَثٖیرَةً بِشَأْنِ هٰذَا الشَّخْصِ الَّذٖی طَبَّقَتْ شُهْرَتُهُ جَمٖیعَ اَنْحَاءِ مَمْلَكَتِنَا وَتَطْلُبُ هٰذِهِ الْكُتُبُ مَعْلُومَاتٍ مِنْ حَیَاتِهٖ وَمَسْلَكِهٖ وَمَشْرَبِهٖ وَیَسْأَلُونَ: مَا سِرُّ اٖیجَادِهِ الرَّابِطَةَ الْقَوِیَّةَ

الْبَاعِثَةَ عَلَی الْحَیْرَةِ بَیْنَ مُخْتَلَفِ طَبَقَاتِ الشَّعْبِ, وَهَلْ هٰذِهٖ طَرٖیقَةٌ اَوْ جَمْعِیَّةٌ اَوْ حِزْبٌ سِیَاسِیٌّ?

لَقَدْ اَجْرَیْتُ فٖی هٰذَا الشَّأْنِ تَعْقٖیبَاتٍ عَدْلِیَّةً وَاِدَارِیَّةً كَمَا جَرَتْ تَحْقٖیقَاتٌ عَمٖیقَةٌ وَمُحَاكَمَاتٌ طَوٖیلَةٌ مُتَسَلْسِلَةٌ وَلَمْ یُمْكِنِ التَّوَصُّلُ اِلٰی نَتٖیجَةٍ مَا بِخُصُوصِ مَا اِذَا كَانَ ذٰلِكَ جَمْعِیَّةً اَوْ طَرٖیقَةً اَوْ حِزْبًا سِیَاسِیًّا وَلَمْ یُمْكِنِ الْحُصُولُ حَتّٰی عَلٰی اَدْنٰی دَلٖیلٍ. لَأَنَّ هٰذَا لَیْسَ بِطَرٖیقَةٍ وَلَا جَمْعِیَّةٍ, وَاَمَّا اَنْ یَكُونَ حِزْبًا سِیَاسِیًّا فَلَمْ یَثْبُتْ ذٰلِكَ اَصْلاً فَمَا هُوَ اِذَنْ? وَكَیْفَ اَمْكَنَ اَنْ یَجْتَمِعَ حَوْلَ هٰذَا الشَّخْصِ خَمْسُ مِائَةِ اَلْفِ رَجُلٍ فِی الْمَمْلَكَةِ عَلَی الْاَقَلِّ كَمَا یُفْهَمُ مِنْ بَیَانِ الْمُدَّعِی الْعَامِّ, وَلِمَاذَا یَزْدَادُ هٰذَا الْعَدَدُ یَوْمًا بَعْدَ یَوْمٍ?

نَعَمْ اِنَّ هُنَاكَ تَجَمُّعًا وَلٰكِنَّ هٰذَا التَّجَمُّعَ لَا یَدْخُلُ ضِمْنَ النِّطَاقِ الْقَانُونِیِّ, فَلَیْسَ لَهُ كَالْجَمْعِیَّاتِ مِنْهَاجًا وَلَا اَعْضَاءً وَلَا تَشْكٖیلَاتٍ وَلَا حَلَقَاتٍ وَلَا مَرَاسِمَ كَالطَّرٖیقَةِ وَلَا مِنْهَاجًا سِیَاسِیًّا لَهُ كَمَا لِلْحِزْبِ وَمَا هُوَ بِتَابِعٍ لِتَشْكٖیلَاتٍ مَا, وَاَنَّ هٰذِهِ الْجِهَاتِ قَدْ تَبَیَّنَتْ وَتَحَقَّقَتْ بِقَرَارٍ لِلْمَحْكَمَةِ مُكْتَسِبٍ لِلْقَطْعِیَّةِ, وَاِذَا سُلِكَتِ الطُّرُقُ الْمَادِّیَّةُ وَالقَانُونِیَّةُ عَلٰی هٰذَا النَّحْوِ وَاُجْرِیَتْ تَحْقٖیقَاتٌ وَتَدْقٖیقَاتٌ لِسَنَوَاتٍ اُخْرٰی فَلَا یُنْتَظَرُ الْوُصُولُ مِنْهَا اِلٰی نَتٖیجَةٍ سَلْبِیَّةٍ: لِأَنَّ هٰذَا اِنَّمَا هُوَ رَابِطَةٌ رُوحِیَّةٌ مَقَرُّهَا الْقُلُوبُ, وَاَنَّ الْحُكُومَاتِ السَّابِقَةِ بِمُلَاحَقَتِهَا الزَّائِدَةِ لِهٰذَا الْاَمْرِ زَادَتْهُ تَمْكٖینًا وَانْتِشَارًا وَكَانَتِ السَّبَبَ فٖی اَنَّهُ اَصْبَحَ مِمَّا لَا یُمْكِنُ الْوُقُوفُ دُونَهُ.

اِنَّ شُكْرٖی قَایَا وَكٖیلَ الدَّاخِلِیَّةِ فِی الْعَهْدِ الدِّكْتَاتُورِیِّ سَعٰی كَثٖیرًا لِطَبْعِ هٰذِهِ الْحَرَكَةِ بِطَابِعٍ اِرْتِجَاعِیٍّ وَلٰكِنَّهُ مَا اسْتَطَاعَ وَلَمْ یَنْفَعِ النَّفْیُ وَالسِّجْنُ وَالتَّعْقٖیبُ وَالتَّضْیٖیقُ وَالتَّوْقٖیفُ بِالْجُمْلَةِ وَالْمُحَاكَمَاتُ, بَلْ عَلَی الْعَكْسِ كَانَ هٰذَا كُلُّهُ سَبَبًا لِانْتِشَارِ شُهْرَتِهَا.

لَیْسَ هُنَاكَ مَا یُوجِبُ الْمَسْئُولِیَّةَ وَیُخَالِفُ الْقَانُونَ, وَكُّلُ مَا هُنَاكَ اِنَّمَا هُوَ رَسَائِلُ النُّورِ وَحْدَهَا, وَقَدْ جُمِعَتْ هٰذِهِ الرَّسَائِلُ وَطَلَبَتِ الْمَحْكَمَةُ اِلٰی اَهلِ الْمَعْرِفَةِ تَدْقٖیقَ النَّظَرِ فٖیهَا, فَلَمْ یَرَ هٰؤُلَاءِ فٖیهَا شَیْئًا یُخَالِفُ الْقَانُونَ, وَعَلٰی هٰذَا كَثُرَتِ الرَّسَائِلُ, وَلَمَّا كَانَ طَبْعُ الْكُتُبِ بِالْحُرُوفِ الْقَدٖیمَةِ مَمْنُوعًا بِحُكْمِ الْقَانُونِ فَاِنَّ هٰذِهِ الرَّسَائِلُ تُسْتَنْسَخُ بِالْیَدِ عَلَی الدَّوَامِ, وَهُنَاكَ مَنْ تَرَكَ شُغْلَهُ وَعَمَلَهُ وَوَقَفَ حَیَاتَهُ مِنْ اَجْلِ ذٰلِكَ, وَاَنَّ الَّذٖینَ یَسْتَنْسِخُونَ رَسَائِلَ النُّورِ یَعْتَقِدُونَ اَنَّهُمْ یَنَالُونَ الْاَجْرَ وَالثَّوَابَ كَمَا یَعْتَقِدُ الْخَطَّاطُونَ الَّذٖینَ یَكْتُبُونَ الْقُرْاٰنَ الْكَرٖیمَ.

اِنَّ كُلَّ غَایَةِ طُلَّابِ النُّورِ مُحَافَظَةُ الْاٖیمَانِ, وَاِنَّ اَكْبَرَ شِعَارٍ لَهُمْ اِنَّمَا هُوَ عَدَمُ الِاشْتِغَالِ بِالسِّیَاسَةِ, وَلَا عِنْدَ اُسْتَاذِهِمْ كِتَابٌ غَیْرُ الْقُرْاٰنِ وَرَسَائِلِ النُّورِ. اِذْ هُوَ یَسْتَوْحٖی اِلْهَامَاتِهٖ كُلَّهَا مِنَ الْقُرْاٰنِ وَلَا یَكْتُبُ بِیَدِهٖ شَیْئًا, وَاِنَّمَا یُمْلٖی رَسَائِلَهُ اِمْلَاءً فَیَكْتُبُهَا الطُّلَّابُ, وَاِذَا لُوحِظَ الظَّاهِرُ وَجَبَ تَلَقّٖی هٰذَا الْحَالِ بِاعْتِبَارِهٖ طَرٖقَةً مَنْ الطَّرَائِقِ, وَاِذَا كَانَ الْاُسْتَاذُ قَبْلَ اَرْبَعٖینَ سَنَةً مُنْتَسِبًا اِلَی الطَّرٖیقَةِ النَّقْشِبَنْدِیَّةِ فَاِنَّهُ اشْتَغَلَ اَخٖیرًا بِالْحَقٖیقَةِ

وَاَصْبَحَ یَقُولُ لِطُلَّابِهٖ: اِنَّنَا لَسْنَا اَهْلَ طَرٖیقَةٍ, بَلْ اَهْلَ حَقٖیقَةٍ, دَلٖیلُنَا الْقُرْاٰنُ, شِعَارُنَا الْاٖیمَانُ والْعِرْفَانُ, وَالطُّلَّابُ ذَوُو اَخْلَاقٍ عَالِیَةٍ یُحَافِظُونَ عَلَی الْفَرَائِضِ الْاِلٰهِیَّةِ, وَیَجْتَنِبُونَ الْاُمُورَ الْمَنْهِیَّ عَنْهَا اجْتِنَابًا قَطْعِیًّا, وَ یَسْعَوْنَ كَثٖیرًا وَیَكْسِبُونَ مَعَاشَهُمْ وَمُقَوِّمَاتِ حَیَاتِهِمْ بِاَنْفُسِهِمْ, وَلَا یَتَأَخَّرُونَ عَنْ اَیِّ تَفَادٍ فٖی سَبٖیلِ الدّٖینِ وَالْاٖیمَانِ.

وَاِنّٖی اِذْ اَكْتَفٖی بِتَعْرٖیبِ مَا كَتَبَهُ الْاُسْتَاذُ اَشْرَفُ اَدٖیبُ عَنْ طُلَّابِ النُّورِ وَمُرْشِدِهِمِ النُّورْسِیِّ. اَرٰی اَنْ لَا یَفُوتَنٖی بَیَانُ كَوْنِ الْمَقَالِ الْمُعَرَّبِ بَعْضَهُ مَكْتُوبًا قَبْلَ الِانْتِخَابِ الَّذٖی اَسْفَرَ عَنْ فَوْزِ فَخَامَةِ السَّیِّدِ جَلَالْ بَایَارْ بِرِئَاسَةِ الْجُمْهُورِیَّةِ وَخُسْرَانِ السَّیِّدِ عِصْمَتْ اِینُونُو لِهٰذِهِ الرِّئَاسَةِ, وَلِهٰذَا یَجِبُ عَدَمُ التَّقَیُّدِ بِمَا وَرَدَ فٖیهِ عَنْ عَدَدِ طُلَّابِ النُّورِ, فَاِنَّ عَدَدَهُمْ فٖی تُرْكِیَا قَدْ اَرْبٰی عَلَی الْمِلْیُونِ, وَمَا زَالَ فِی ازْدِیَادٍ مُسْتَمِرٍّ مَعَ الْاَیَّامِ وَاَنَّ رَساَئِلَ النُّورِ الَّتٖی یَسْتَنْسِخُونَهَا اَصْبَحَتْ تُوَزَّعُ بِمِقْیَاسٍ وَاسِعٍ جِدًّا لَا فٖی تُرْكِیَا وَحْدَهَا بَلْ وَفٖی غَیْرِهَا مِنَ الْبِلَادِ الْاِسْلَامِیَّةِ اَیْضًا, وَاَنَّ النَّشَاطَ الَّذٖی یُبْدٖیهِ طُلَّابُ النُّورِ الْیَوْمَ وَتُؤَازِرُهُمْ فٖیهِ صُحُفٌ وَمَجَلَّاتٌ عَدٖیدَةٌ تَصْدُرُ فٖی اِسْتَانْبُولَ وَفٖی بَعْضِ مُدُنِ الْاَناَضُولِ وَمِنْهَا سَبٖیلُ الرَّشَادِ, وَ بُیُوكْ جِهَادْ اَیْ اَلْجِهَادُ الْكَبٖیرُ, وَ بُیُوكْ طُوغُو اَیْ اَلشَّرْقُ الْكَبٖیرُ, اِنَّمَا هُوَ مِنْ حَسَنَاتِ الْعَهْدِ الدِّمُقْرَاطِیِّ الَّذٖی بَدَأَ بِقِیَامِ الْحُكُومَةِ الْبَایَارِیَّةِ الْحَاضِرَةِ الَّتٖی تُقَدِّرُ فَائِدَةَ هٰذِهِ الْحَرَكَةِ الْاِسْلَامِیَّةِ الْمُبَارَكَةِ.

وَالْعِرَاقُ الْمُسْلِمُ بِعُرْبِهٖ وَاَكْرَادِهٖ یَسُرُّهُ طَبْعًا هٰذَا الْمَجْهُودُ الْاِسْلَامِیُّ الَّذٖی یَبْذُلُهُ الْاِخْوَانُ الْاَتْرَاكُ فٖی سَبٖیلِ مُقَاوَمَةِ الْمَبَادِئِ الْغَرْبِیَّةِ الَّتٖی تُحَاوِلُ التَّسَرُّبَ اِلٰی تُرْكِیَا ثُمَّ مِنْهَا اِلٰی جَارَاتِهَا, وَلَا دَلٖیلَ عِنْدٖی عَلٰی سُرُورِ الْعِرَاقِیّٖینَ وَاغْتِبَاطِهِمْ بِمَا یَبْذُلُ اِخْوَانُهُمُ الْاَتْرَاكُ مِنْ جُهُودٍ فٖی هٰذِهِ السَّبٖیلِ اَكْبَرَ مِنِ اهْتِمَامِ وَقُرَّاءِ الدِّفَاعِ مِنْهُمْ بِمَا كُتِبَ وَنُشِرَ عَنْ طُلَّابِ النُّورِ وَ مُرْشِدِهِمْ ذٰلِكَ الِاهْتِمَامِ الَّذٖی تَحَقَّقْتُهُ بِنَفْسٖی وَلَمْ اَجِدْ لٖی مَعَهُ عُذْرًا اَعْتَذِرُ بِهٖ مِنِ اتِّبَاعِ مَا نَشَرْتُ بِهٰذَا الَّذٖی اَنْشُرُهُ الْیَوْمَ, وَاللّٰهُ سُبْحَانَهُ الْمَسْئُولُ یَتَوَلَّی الْعَامِلٖینَ فٖی سَبٖیلِهٖ مِنَ الْمُؤْمِنٖینَ الَّذٖینَ وَعَدَهُمْ بِالنَّصْرِ اِذْ قَالَ: وَكَانَ حَقًّا عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنٖینَ عٖیسٰی عَبْدُ القَادِرِ

Yukarıdaki Mektûbun Tercümesidir.

[Türkiye’de Risâle-i Nûr Talebelerinin Mürşidi Bedîüzzamân Saîd Nûrsî ]

[Tetimme]

(Îsâ Abdülkādir’in Kalemiyle)

Sebîlü’r-Reşâd dergisinin sâhibi Üstâd Eşref Edîb, Risâle-i Nûr talebelerinin Üstâdı ve risâleleri ve talebeleri hakkında uzunca konuşmaktadır. Ben bir kısmını şu kadar çevirmekle yetineyim:

Şöhreti memleketimizin her tarafını kaplayan bu zât hakkında hâlâ bir çok mektûb

bize geliyor ve bu mektûblarda onun hayatı, mesleği ve meşrebi hakkında ma‘lûmât isteniyor. Ve farklı halk tabakaları arasında hayrete sevkeden bu kuvvetli râbıtayı oluşturmasının sırrı nedir ve bu bir tarîkat mı veya örgüt mü veya siyâsî bir parti mi, diye soruluyor.

Bu konuda derin tahkîkler ve uzun ve silsile hâlinde muhâkemeler olduğu gibi, ben de adlî ve idarî ta'kib yaptım, fakat onun bir örgüt mü veya tarîkat mı, yoksa bir siyâsî parti mi olduğuna dâir bir netîceye ulaşmam mümkün olmadı. Hatta en küçük bir delîl dahi elde etmem mümkün olmadı. Çünkü bu hareket, ne bir tarîkat, ne de bir örgüt. Siyâsî bir parti olması ise aslâ isbat olmamıştır. Öyleyse nedir bu? Müddeî-i umûmînin beyânından anlaşıldığına göre, bu zâtın etrafında bu memlekette en az beş yüz bin kişi nasıl toplanmış ve niçin günden güne bu sayı artmaktadır?

Evet, bir toplanmadan bahsetmek mümkün. Fakat bu toplanma, kanun çerçevesinde bir toplanma değil. Örgütlerde olduğu gibi, bir metodu, a‘zâları ve teşkîlatları; tarîkatlarda olduğu gibi halkaları, merâsimleri. ve partilerde olduğu gibi siyâsî bir metodu da yok. Herhangi bir teşkîlâta da tâbi‘ değil. Bu husûslar mahkemenin kat‘iyet kazanmış kararıyla tahakkuk etmiş ve anlaşılmıştır. Bu şekilde maddî ve kanunî yollar ta'kib edilse ve senelerce tahkîkāt ve tetkîkāt icrâ edilse,

olumsuz bir netîceye ulaşılması beklenmez. Çünkü o, merkezi kalp olan ma‘nevî bir râbıtadır. Ve geçmiş hükûmetler onu sıkı ta'kib etmeleriyle onu daha da sağlamlaştırdılar ve intişârını ziyâdeleştirdiler. Üstelik bu sıkıştırmalar onun önünde durulamamasına sebeb oldu.

Diktatörlük zamanının İçişleri Bakanı Şükrü Kaya, bu hareketi irticâ‘cı bir hareket olarak tanımlamak için çok çalıştı, fakat başarılı olamadı. Bütün sürgünler, hapisler, takipler, tazyîkāt, tevkîfler ve muhâkemeler fâide vermedi, bilakis bütün bunlar şöhretinin intişârına sebeb oldu.

Ortada kanuna muhâlif ve cezâyı gerektirecek bir şey yokken, bilakis sâdece Risâle-i Nûr varken, bu risâleler toplandı, mahkemeler ehl-i vukūftan ve uzmanlardan bunların tedkîk edilmesini istediler, fakat onlar da kanuna muhâlif bir şey bulamadılar. Ve bunun üzerine risâleler giderek yaygınlaştı ve çoğaldı.

Eski harfle kitab basımı, kanunla yasak olduğu için, risâleler devamlı bir şekilde elle yazılıyordu. Hatta bazıları işini gücünü bırakıp bütün hayatını buna vakfetti. Hattâtların Kur’ân-ı Kerîm’i yazarak ecir ve sevâb alacaklarına inandıkları gibi, Risâle-i Nûr’u yazanlar da ecir ve sevâb alacaklarına inanıyorlardı.

Risâle-i Nûr talebelerinin gāyesi îmânı muhâfaza etmektir ve onların en büyük sloganı

siyâsetle meşgūl olmamaktır. Hocalarının yanında Kur’ân ve Risâle-i Nûr’dan başka kitab yoktur. Çünkü o bütün ilhâmını Kur’ân’dan alıyor ve kendi eliyle bir şey yazmıyor; sâdece risâlelerini cümle cümle söylüyor, talebeleri de yazıyordu. Zâhire bakılırsa tarîkatlardan bir tarîkat olduğu hükmüne varmak mümkün idi. Fakat Üstâd hazretleri 40 sene önce Nakşibendî tarîkatına mensûb olsa da, daha sonra hakîkatle meşgūl olmuş ve talebelerine şöyle demişti: Biz tarîkat ehli değil, hakîkat ehliyiz. rehberimiz Kur’ân, şiârımız îmân ve irfândır.

Talebeler yüksek ahlâkta olup, ferâiz-i İlâhiyeyi muhâfaza etmekte ve menhiyâttan kesinlikle uzak durmaktadırlar. Çok çalışarak geçimlerini ve rızıklarını kendileri sağlıyor, dîn ve îmân yolunda hiç bir şeyi fedâ etmekte geri kalmıyorlar.

Ben Üstâd Eşref Edîb’in Risâle-i Nûr talebeleri ve Üstâdları Saîd Nûrsî hakında yazdığı yazının Arapça’ya çevirisiyle yetinirken, bir kısmı anlatılan bu makālenin, Celâl Bayar’ın cumhurbaşkanlığı seçimini kazanması ve İsmet İnönü’nün kaybetmesiyle netîcelenen başkanlık seçimlerinden önce yazıldığını beyân etmeliyim. Bundan dolayı Risâle-i Nûr talebelerinin sayısı hakkındaki beyâna bağlı kalmamak gerektir. Çünkü Türkiye’de sayıları bir milyondan fazla olup, sayıları gün geçtikçe artmakta ve yazdıkları Risâle-i Nûrlar sâdece Türkiye’de değil, diğer İslâm beldelerinde de büyük ölçüde dağıtılmaktadır.

Risâle-i Nûr talebelerinin yaptıkları bu faâliyetler ki İstanbul’da ve Anadolu’daki bazı şehirlerde çıkan Sebîlü’r-Reşâd, Büyük Cihâd ve Büyük Doğu gibi çok sayıda gazete ve dergi buna destek vermektedir bu mübârek İslâmî hareketin fâidesini takdîre değer gören Bayar hükûmetiyle başlayan şimdiki yeni dönemin iyiliklerindendir.

Türk kardeşlerimizin Türkiye’ye, oradan da komşularına sirâyet etmeye çalışan frenkçiliğe karşı, direniş yolunda fedâkârâne bu İslâmî fa‘âliyetleri, tabîî ki Arabıyla, Kürdüyle Müslüman Irâk’ı sevindirmektedir. Bana göre, Irâklıların sevincine ve Türk kardeşlerinin bu yoldaki faâliyetlerine gıpta etmelerine, Difâ‘ gazetesinin ve okurlarının Risâle-i Nûr talebeleri ve mürşidleri hakkında yazılan ve neşredilenlere olan alâkalarından daha büyük bir delîl yoktur. Bu alâkayı ben bizzât müşâhede ettim ve bu alâkaya karşı kendime, bugün neşrettiğim yazıyı yazmaktan başka ma‘zeret beyân edebileceğim bir bahâne bulamadım.

Her şey kendisinden istenen Cenâb-ı Hakk, kendilerine zafer vaad ettiği kendi yolunda hizmet eden ehl-i îmânın hâmîsidir ki وَكَانَ حَقًّا عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنٖینَ Mü’minlere yardım etmek ise, üzerimize hak oldu ferman etmiştir.

Îsâ Abdülkādir

[488]

Otuz Birinci Mektûb’un Otuz Birinci Lem‘ası’nın Otuz Bir Mes’elesi’nden bir mes’eledir.

[بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحٖیمِ]

Bir tek cümle olan gāyet kısa bu hadîsin beş lem‘a-i i‘câziyesine dâir bir nüktedir. اِنَّ الْخِلَافَةَ بَعْدٖی ثَلَاثُونَ سَنَةً hadîs-i şerîfinin ihbâr-ı gaybî nev‘inden târîhce musaddak beş lem‘a-i i‘câziyesi vardır.

Birincisi: Hulefâ-yı Râşidîn’in hilâfetleri ile Hazret-i Hasan radıyallâhü anhın altı aylık hilâfetinin müddeti otuz sene olacağını ihbârdır. Aynen çıkmış.

İkincisi: Otuz senelik halîfeleri olan Hazret-i EbûBekir radıyallâhü anh, Hazret-i Ömer radıyallâhü anh, Hazret-i Osmân radıyallâhü anh ve Hazret-i Alî radıyallâhü anhın ebcedî ve cifrî hesabları bin üç yüz yirmi altı eder ki, o târihten sonra şerâit-i hilâfet daha takarrür etmedi. Hilâfet-i Aliye-i Osmâniye bitti.

Üçüncüsü: ثَلَاثُونَ kelimesi, cifir hesabıyla bin seksen yedi eder ki, târîhce hilâfet-i Abbâsiyenin inkırâzıyla hilâfet-i Osmâniyenin takarrürüne kadar olan zamandan fetret zamanı tayyedilse bin seksen küsûr kalır. Eğer nâkıs hilâfetler sayılsa, ثَلَاثُونَ سَنَةً deki سَنَةً lafzı ilâve olur. O hâlde bin iki yüz iki

eder ki, Rumûzât-ı Semâniye-i Kur’âniye Risâleleri’nde, hem اِنَّا فَتَحْنَالَكَ hem Fâtiha, hem Sûre-i Nasr, hem Sûre-i Alak gibi çok yerlerde aynen hilâfetle beraber devlet-i İslâmiyenin hem terakkî, hem gālibiyet devresi olan bin iki yüz iki târîhini gösterir. Hem nâkıs hilâfetle beraber bütün müddet-i hilâfet-i İslâmiye bin iki yüz iki eder ki, tam tamına tevâfukla haber verir. Ve اِنِ اسْتَقَامَتْ اُمَّتٖی فَلَهُمْ یَوْمٌ yani bin sene وَاِلَّا فَنِصْفُ یَوْمٍ yani beş yüz sene hadîsinin mu‘cizâne ihbâr-ı gaybîsini îzâh eder. Yani bu hadîs kıyâmetten değil, belki gālibâne hâkimiyet-i İslâmiyeden haber verir. On Sekizinci Lem‘a’da ve başka yerde bu hadîsin üç lem‘a-i i‘câziyesini beyân ettiğimizden burada kısa kesiyoruz.

Dördüncüsü: اِنَّ الْخِلَافَةَ بَعْدٖی ilâ-âhirihî; şeddeli اِنَّ yüzbir , اَلْخِلَافَةَ bin yüz kırk bir , بَعْدٖی seksen altı eder. Yekûnü, Arabîce bin üç yüz yirmi sekizolur ve Rûmîce bin üç yüz yirmi altıdırki , Hulefâ-yı Râşidîn’in isimlerinin ikinci vecihte gösterdiği aynı târîhe ve hürriyetin üçüncü senesindeki inkıtâ‘-i hilâfetin târîhine tam tamına tevâfuku, elbette o lisânü’l-gayb olan Zât’ın asm lisânında tesâdüf olamaz. Belki onu da görmüş, ona da işâret etmiş.

Beşincisi: اِنَّ الْخِلَافَةَ şeddeli nûn bir nûn sayılsa, bin yüz doksan iki eder ki, aynen ثَلَاثُونَ سَنَةً cümlesinin gösterdiği gibi, bin iki yüz iki târîhine on farkla tam tevâfuk ederek, tam ve nâkıs bütün müddet-i hilâfeti göstermesi;

ve yalnız خِلَافَةَ kelimesi bin yüz on bir edip tam hilâfetin müddetine tam tevâfukla beraber, o müddete işâret eder.

ثَلَاثُونَ: kelimesinin cifrî hesabı olan bin seksen yedi adedine yirmi dört gibi cüz’î bir farkla muvâfakat etmesi, elbette ve her hâlde o Muhbir-i Gaybî’nin asm bir işâret-i gaybiyesidir. Ve bir nevi‘ mu‘cizât-ı gaybiyesinin bir lem‘asıdır. İşte bu kısacık hadîsin câmiiyetine sâir cevâmiü’l-kelim olan hadîsler kıyâs edilsin.

[سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَٓا اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَٓا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَلٖیمُ الْحَكٖیمُ]

Saîdü’n-Nûrsî

[ 489 ]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Evvelen: Size hem acîb, hem elîm, hem latîf bir mâcerâ-yı hayâtımı, düşmanlarımın şenî‘, hem bin ihtimâlden bir tek ihtimâl ile, hiç bir şeytan, hiç bir kimseyi kandıramadığı bir iftirâlarını ve nûra karşı isti‘mâl edilecek hiç bir silâhları kalmadığını beyân etmeye bir münâsebet geldi. Şöyle ki:

Târîh-i hayâtımı bilenlere ma‘lûmdur: Elli beş sene evvel, ben yirmi yaşlarında iken,

Bitlis’te merhûm Vâlî Ömer Paşa hânesinde, iki sene onun ısrârıyla ve ilme ziyâde hürmetiyle kaldım. Onun altı aded kızları vardı. Üçü küçük, üçü büyük. Ben üç büyükleri, iki sene beraber bir hânede kaldığımız hâlde, birbirinden tefrîk edip tanımıyordum. O derece dikkat etmiyordum ki bileyim. Hatta bir âlim misâfir yanıma geldi, iki günde onları birbirinden farketti, tanıdı. Herkes ve ben de, bu hâle hayret ederdik. Bana soruyordular: Neden bakmıyorsun? Derdim: İlmin izzetini muhâfaza etmek, beni baktırmıyor.

Hem kırk sene evvel, İstanbul’da, Kâğıthane şenliğinin yevm-i mahsûsunda, köprüden tâ Kâğıthane’ye kadar Haliç’in iki tarafında, binler açıksaçık, Rûm ve Ermenî ve İstanbullu karı ve kızlar dizildikleri sırada, ben ve merhûm meb‘ûs Mollâ Seyyid Tâhâ ve meb‘ûs Hâcı İlyâs ile beraber bir kayığa bindik, o kadınların yanlarından geçiyorduk. Benim hiç haberim yoktu. Hâlbuki Mollâ Tâhâ ve Hâcı İlyâs beni tecrübeye karar verdiklerini ve nöbetle beni tarassud ettiklerini, bir sâat seyâhat sonunda i‘tirâf ettiler ve dediler: Senin bu hâline hayret ettik, hiç bakmadın. Dedim: Lüzûmsuz, geçici, günâhlı zevklerin âkıbeti elemler, teessüfler olmasından istemiyorum.

Hem bütün târîh-i hayâtımda hediyeleri kabûl etmek ve minnet altına girip halkın sadaka ve ihsânlarını almaktan çekindiğimi, benimle arkadaşlık edenler bilirler.

Hem nûrların ve hizmet-i îmâniye ve Kur’âniyenin şerefini ve selâmetini himâye etmek için, dünyanın maddî ve ictimâî ve siyâsî bütün ezvâkını ve merâkını terkettiğimi; ve i‘dâm gibi ehl-i garazın bütün tehdîdlerine beş para ehemmiyet vermediğimi, yirmi sene işkenceli esâretimde iki dehşetli hapislerimde ve mahkemelerimde kat‘î göründü.

İşte yetmiş beş sene devam eden bu düstûr-u hayatım varken, Risâle-i Nûr’un fevkalâde kıymetini kırmak fikriyle şeytanların bile hayâline gelmeyen bir iftirâyı, resmî makamı işgāl eden bir adam yaptı. Ve demiş: Gecede tablalarla baklavalar ve fâhişeler ve nâmussuz bir kısım gençler yanına gidiyorlar. Hâlbuki benim kapım gecede hem dışarıdan, hem içeriden kilitli, hem sabaha kadar bir bekçi o bedbahtın emriyle kapımı bekliyordu. Hem buradaki komşular ve bütün dostlar bilirler ki, ben işâ namazından sonra, tâ sabaha kadar hiç kimseyi yanıma kabûl etmemişim. İşte böyle bir iftirâya bir sefîh, ahmak insan eşek olsa, sonra şeytan olsa, buna ihtimâl vermez. O adam anladı, o gibi plânlardan vazgeçti, buradan başka yere cehennem olup gitti. Onun resmiyet cihetiyle beni değil, belki Nûrcuları lekedâr etmek için kurduğu plânı ile, bu yeni hâdiseyi vesîle edip şâkirdlere leke sürmek istenildi. Fakat hıfz ve himâyet ve inâyet-i İlâhiye, o plânı da hârika bir tarzda akîm bıraktı. Bu beyânla ben nefsimi tebrie etmiyorum, belki kudsî