Hem Üstâdınızı, hem sizi, hem peder ve vâlidenizi, hem memleketinizi tebrîk ediyorum.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Duânıza muhtâç Saîdü’n-Nûrsî

Münâsib görseniz Sikke-i Gaybiye’nin mukaddemesinde dercedersiniz.

[426]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Evvelen: Nûrun fevkalâde hâlis şâkirdleri, müştemelâtıyla beraber neşretmek istedikleri Sikke-i Gaybiye’yi, evliyâ-yı meşhûreden, kırk günde bir def‘a ekmek yiyip kırk gün yemeyen Osmân-ı Hâlidî’nin rh sarîh ihbârı ve evlâdlarına vasiyeti ile; ve Isparta’nın meşhûr ehl-i kalb âlimlerinden Topal Şükrü’nün zâhiren haber vermesiyle çok ehemmiyetli bir hakîkati kardeşlerim da‘vâ edip, fakat iki iltibâs içinde, bu bîçâre ehemmiyetsiz kardeşleri Saîd’e bin derece ziyâde hisse vermişler. On seneden beri kanâatlerini ta‘dîle çalıştığım hâlde, o bahâdır kardeşlerim kanâatlerinde ileri gidiyorlar. Evet, onlar, On Sekizinci Mektûb’daki iki ehl-i kalb çobanın mâcerâsı gibi, hak bir hakîkati görmüşler. fakat ta‘bîre muhtâçtır. O hakîkat de şudur:

Ümmetin beklediği âhirzamanda gelecek zâtın üç vazîfesinden en mühimmi ve en büyüğü ve en kıymetdârı olan îmân-ı tahkîkîyi neşredip, ehl-i îmânı dalâletten kurtarmak cihetiyle yapılan bu en ehemmiyetli vazîfeyi, aynen bitamâmihâ Risâle-i Nûr’da görmüşler. İmâm-ı Alî ra ve Gavs-ı A‘zam ks ve Osmân-ı Hâlidî rh gibi zâtlar, bu nokta içindir ki, o gelecek zâtın makamını Risâle-i Nûr’un şahs-ı ma‘nevîsinde keşfen görmüşler gibi işâret etmişler. Bazen de o şahs-ı ma‘nevîyi bir hâdimine vermişler, o hâdime mültefitâne bakmışlar. Bu hakîkatten anlaşılıyor ki, sonra gelecek o mübârek zât, Risâle-i Nûr’u bir program olarak neşir ve tatbîk edecek.

O zâtın ikinci vazîfesi, şerîatı icrâ ve tatbîk etmektir. Birinci vazîfe, maddî kuvvetle değil, belki kuvvetli i‘tikād ve ihlâs ve sadâkatle olduğu hâlde, bu ikinci vazîfe, gāyet büyük maddî bir kuvvet ve hâkimiyet lâzımdır ki, tatbîk edilebilsin.

O zâtın üçüncü vazîfesi, hilâfet-i İslâmiyeyi ittihâd-ı İslâm’a binâ ederek, Îsevî rûhânîlerle ittifâk edip dîn-i İslâm’a hizmet etmektir. Bu üçüncü vazîfe, pek büyük bir saltanat ve kuvvetle ve milyonlar fedâkârlarla tatbîk edilebilir. Birinci vazîfe, o iki vazîfeden üç dört derece daha kıymetdârdır. Fakat o ikinci ve üçüncü vazîfeler, pek parlak ve çok geniş bir dâirede ve şa‘şaalı bir tarzda olduğundan, umûmun ve avâmın nazarında daha ehemmiyetli görünürler. İşte o hâs Nûrcular

ve bir kısmı evliyâ olan o kardeşlerimizin ta‘bîre ve te’vîle muhtâç fikirlerini ortaya atmak, ehl-i dünyâyı ve ehl-i siyâseti telâşa verir ve vermiş. Hücûmlarına vesîle olur. Çünkü birinci vazîfenin hakîkatini ve kıymetini göremiyorlar. Öteki cihetlere hamlederler.

Kardeşlerimin ikinci iltibâsı: Fânî ve çürütülebilir bir şahsiyeti, bazı cihetlerle birinci vazîfede pişdârlık eden nûr şâkirdlerinin şahs-ı ma‘nevîsini temsîl eden o âciz kardeşine veriyorlar. Hâlbuki bu iki iltibâs da, Risâle-i Nûr’un hakîkî ihlâsına ve hiç bir şeye, hatta ma‘nevî ve uhrevî makamâta dahi âlet olmamasına bir cihette zarar verdiği gibi, ehl-i siyâseti de evhâma düşürüp Risâle-i Nûr’un neşrine zarar gelir. Bu zaman, şahs-ı ma‘nevî zamanı olduğu için, böyle büyük ve bâkî hakîkatler, fânî ve âciz ve sukūt edebilir şahsiyetlere binâ edilmez.

Elhâsıl: O gelecek zâtın ismini vermek, üç vazîfesini birden hâtıra getiriyor, yanlış olur. Hem hiç bir şeye âlet olmayan nûrdaki ihlâs zedelenir. Avâm-ı mü’minînin nazarında hakîkatlerin kuvveti bir derece noksânlaşır. Yakîniyet-i burhâniye dahi, kazâyâ-yı makbûledeki zann-ı gālibe inkılâb eder. Daha muannid ehl-i dalâlete ve mütemerrid ehl-i zındıkaya tam galebesi mütehayyir ehl-i îmânda görünmemeye başlar. Ehl-i siyâset evhâma ve bir kısım hocalar i‘tirâza başlarlar. Onun için

nûrlara o ismi vermek münâsib görülmüyor. Belki müceddiddir, onun pişdârıdır, denilebilir. Umûm kardeşlerimize binler selâm. Hâşiye

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

Çok râhatsızlık ve mektûbların çok olmasından pek kısa cevâb vermemden gücenmeyiniz.

[427]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Evvelen: Seksen sene bâkî bir ömrü bahtiyârlara te’mîn eden Ramazân-ı Şerîf’inizi tekrâren rûh u cânımızla tebrîk ve Asâ-yı Mûsâlar’ın bize gelmesi ve Sirâcü’n-Nûr’un ilerlemesi, bu mübârek Ramazân’ın büyük bir bereketi ve firdevsî bir hediyesidir.

Sâniyen: Mu‘cizeli Kur’ân’ın yirmi dördüncü cüz’ü emsâli gibi mükemmeldir. Cenâb-ı Hakk her bir harfine mukābil, kâtibinin defter-i hasenâtına Leyle-i Kadir’deki okunan her bir harfin sevâbı gibi haseneler yazsın. Âmîn.

Ve merhûm şehîd Hâfız Alî’nin vârisi Mustafâ’nın bize gönderdiği Sirâcü’n-Nûr hakîkaten çok güzel, çok mükemmel, hem Hâfız Alî’nin, hem İslâmköyü’nün hesabına bir hediye-i Ramazâniye olarak kabûl edilmiş. Cenâb-ı Hakk, her bir harfine mukābil yazanın defter-i hasenâtına yüzer hasene yazdırsın. Âmîn.

Ve hakîkî bir Abdurrahmân, hem Hâfız Alî, hem Lütfî vârisi, mübârekler kahramanı Küçük Alî’nin bize gönderdiği Asâ-yı Mûsâ ile Zülfikār’ı, hâs bir talebe ile Şâm-ı Şerîf’e gönderip orada Eski Saîd’in ehemmiyetli talebelerinden oraya hicret eden Mollâ Abdülmecîd vâsıtasıyla oradaki ulemâya gösterilsin. Ve makine mahsûlu gönderdiğimiz nüshalarının sönük kelimelerine me’haz olsun.

Hem orada arabî lisânına bir heyet-i ulemâ tercüme edip, İnşâallâh arabî ibâresiyle dahi ileride orada tab‘edilecek, oradan da sonra Mısır’a giden nüshalara da me’haz olmak için gönderilecek, diye beş on gün sonra göndereceğiz. Tâ Küçük Alî’ye büyük sevâblar kazandırsın.

Sâlisen: Safranbolu’daki hâlis kardeşlerimizden Hıfzı’nın küçük Medrese-i Nûriyesi olan hânesindeki küçük ve çok çalışkan ma‘sûmları, yedi yaşında Yılmaz

ve on üç yaşında Hüsnü’nün ve onlar gibi nûra çalışan muhterem vâlidelerinin mübârek kalemleriyle yazdıkları tebrîkleri, umûm Safranbolu ve Eflâni Medrese-i Nûriyesi nâmına bu Ramazân’ın bir Firdevsî tebrîki hesabına kabûl ettik. Yılmaz’ın rüyası aynen çıkmış.

Râbian: Eflâni’nin hakîkaten küçük kahramanlarından Mustafâ Sungur’un güzel ve samîmî mektûbunun bir kısmı Lâhika’ya geçecek. Elhak Mustafâ Usman’ın, Mustafâ Oruç ve Mustafâ Sungur gibi iki nâmdaş ve nûr hizmetinde pek ciddî arkadaş bulması, sadâkatinin ve muvaffakıyetinin bir kerâmeti hükmündedir. Husûsen Safranbolu Hasan Feyzî’si olan Ahmed Fuâd’ın vesâir o mektûblarında isimleri bulunanlara birer birer selâm ve duâ ediyoruz ve onların fevkalâde gayretlerini tebrîk ediyoruz. Umûm kardeşlerimize binler selâm ediyoruz.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Hasta ve duânıza muhtâç kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

[428]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Evvelen: Şimâldeki İsveç, Norveç, Finlandiya Kur’ân’ı, mekteplerinde en büyük

halâskâr bir kitab olarak kabûl ettikleri gibi, şimdi erkân-ı İslâmiyenin birincisi olan Ramazân sıyâmını tutmak niyetiyle Câmiü’l-Ezher’e şimâlin pek uzun günlerinde siyâmın bir çâre-i tahfîfi ve teehhürü yok mu? diye sormuşlar. Demek Avrupa’nın yalnız o küçük hükûmetleri değil, belki siyâset ma‘nâsı verilmemek için kendini izhâr etmeyen eskide büyük ve dünyanın yüksek mevkiini tutmakla beraber, gāyet dehşetli bir tarzda dünyanın fenâ ve fâniliğini dehşetli tokatla o yüksek mertebelerin hiçe indiğini görmekle hakîkî teselli, yalnız ve ancak hakāik-i Kur’âniyede bulmasıyla, o küçüklerle ma‘nen beraber tahmîn edilebilir.

Evet, dünyanın mâhiyeti anlaşıldıktan sonra, elbette hayât-ı ebediyeden başka beşeriyetin o inkisâr-ı hayâl yarasını tedâvi edecek, Kur’ân’dan başka yok.

Sâniyen: Vilâyet-i şarkiye menfîleri, memleketine ve nereyi isterlerse idâre-i örfiye dâiresinin hâricine gidebilirler diye kanun çıkmış. İnşâallâh bununla bana karşı ma‘nâsız istibdâdları hafifleşecek.

Sâlisen: Ehemmiyetli yeni bir kardeşimizin Sabrî Efendi vâsıtasıyla bana sorduğu bir mes’eleye dâir yazılan parça leffen size berây-ı ma‘lûmât gönderildi. Umûm kardeşlerimize binler selâm.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

Elbette Ramazân’a bir hürmet niyetiyle Ramazâniye Risâlesi’ni teksîr etmişsiniz.

[429]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Çok Azîz Ve Sıddîk Kardeşim, Kahraman Sabrî,

Evvelen: Cenâb-ı Hakk, Gālib Bey gibi çok fedâkârları İslâm ordusunda yetiştirsin. Âmîn. Bu zât, garbda, aynı şarkta Hulûsî gibi îmâna hizmet ediyor. Tarîkat cihetiyle ehl-i îmânı dalâletten çekmeye çalışıyor. Bu zât, eskiden beri Risâle-i Nûr’u görmeden, nûr mesleğinde hareket etmeye çalışmış, sonra nûrlarla münâsebeti kuvvetleştiği zaman, daha ziyâde hizmet edebilir. Fakat nûrun mesleği, hakîkat ve sünnet-i seniye ve ferâize dikkat ve büyük günâhlardan çekinmek esastır. Tarîkata ikinci, üçüncü derecede bakar. Gālib kardeşimiz alevîler içinde Kādirî, Şâzelî, Rüfâî tarîkatlerinin bir hulâsasını sünnet-i seniye dâiresinde Hulefâ-yı Râşidîn, Aşere-i Mübeşşere’ye ilişmemek şartıyla muhabbet-i Âl-i Beyt dâiresinde bir tarîkat dersi vermesini düşünüyor. Hakîkat nâmına ve îmân kurtarmak ve bid‘alardan muhâfaza etmek hesabına, ehemmiyetli üç dört fâidesi var:

Birincisi: Alevîleri başta fenâ cereyânlara kaptırmamak ve müfrit râfızîlik ve siyâsî Bektâşîlikten bir derece muhâfaza etmek için ehemmiyetli fâidesi var.

İkincisi: Hubb-u Ehl-i Beyt’i meslek yapan alevîler ne kadar ifrât da etse, râfızî de olsa, zındıkaya, küfr-ü mutlaka girmez. Çünkü muhabbet-i Âl-i Beyt ruhunda esas oldukça, Peygamber asm ve Âl-i Beyt’in adâvetini tazammun eden küfr-ü mutlaka girmezler. İslâmiyet’e o muhabbet vâsıtasıyla şiddetli bağlanıyorlar. Böylelerini dâire-i sünnete tarîkat nâmıyla çekmek, büyük bir fâidedir.

Hem bu zamanda, ehl-i îmânın vahdetine çok zarar veren bazı siyâsî cereyânları alevîlerin fıtrî fedâkârlıklarından istifâde edip kendilerine âlet etmemek için nûr dâiresine çekmek büyük bir maslahattır. Mâdem nûr şâkirdlerinin üstâdı İmâm-ı Alî’dir ra ve nûrun mesleğinde hubb-u Âl-i Beyt esastır, elbette hakîkî alevîler kemâl-i iştiyâk ile o dâireye girmeleri gerektir.

Bu zaman, îmân kurtarmak zamanıdır. Seyr-i sülûk-ü kalbî ile tarîkat mesleğinde bu bid‘alar zamanında çok müşkilât bulunduğundan, nûr dâiresi hakîkat mesleğinde gidip tarîkatlerin fâidesini te’mîn eder diye o kardeşimize Ramazân’ını tebrîk ve selâmımla beraber yazınız. O da bize duâ etsin.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

[430]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Evvelâ: Seksen sene ibâdetli bir ömrü bahtiyârlara kazandıran Ramazân-ı mübârekte İnşâallâh nûrun şirket-i ma‘neviyesi o kazanca mazhar olacak. Bayrama kadar elden geldiği kadar Nûrcular ihlâs ile birbirinin duâlarına ma‘nevî âmînler demeli ki, birisi o sekseni kazansa, her birisi derecesine göre hissedâr olur. En zayıf ve en ağır yükü bulunan bu hasta kardeşinize, elbette ma‘nevî yardım edersiniz.

Sâniyen: Medîne, Şâm ve Hint’e gönderilen Zülfikār ve Asâ-yı Mûsâ başlarında yazılan fıkra, berây-ı ma‘lûmât aynen size gönderildi.

Sâlisen: Re’fet’in İstanbul’a hareketi, bu sırada çok münâsib oldu. Çünkü yanıma gelen Hâcı Bekir’e ehemmiyetli bir vazîfe verildi. Buradan ehemmiyetli bir kardeşimizi de oraya gönderdik. Umûm kardeşlerimize binler selâm ve duâ ediyoruz.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

Bu fıkra, yalnız Şâm, Mısır ve Hint’e gidenlerde Ravza-i Mutahhara yerinde Câmiü’l-Ezher ve Şâm ve Hint cemâat-i İslâmiyesine yazılmış. Aynen hem dört Zülfikār, hem dört Asâ-yı Mûsâ’nın başlarında yazdık, iki nüsha olarak hem Mısır

Câmiü’l-Ezher’e, hem Şâm ulemâsına, hem Hindistân’daki iki milyon liraya mukābil Kur’ânları isteyen hey’ete gönderdik.

Ravza-i Mutahhara عَلٰی صَاحِبِهَٓا اَفْضَلُ الصَّلَاةِ وَالسَّلَامِ civârındaki mübârek hey’et-i ulemâya takdîm edilen Asâ-yı Mûsâ ve Zülfikār Risâlesi’dir. Hem bir vesîle-i şefâat, hem o kudsî yerde hayırlı duâlarına mazhar olmak, hem müellifin bedeline o mübârek yerleri ve elleri ziyâret etmek için gönderilmiştir.

[Müellifin Nûrcu kardeşlerine yazdığı mektûb aynen burada dercedilmiştir. ]

[431]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Asâ-yı Mûsâ ve Zülfikār Mu‘cizât-ı Ahmediye asm ve Kur’âniye Mecmûaları’ndan, münâsib gördüğünüz zaman Ravza-i Mutahhara’nın عَلٰی صَاحِبِهَٓا اَفْضَلُ الصَّلَاةِ وَالسَّلَامِ civârındaki ulemâya göndermekle beraber, onlara yazınız ki: Nûr risâlelerinin Medresetü’z-Zehrâ’sı, Hâşiye Ravza-i Mutahhara’nın عَلٰی صَاحِبِهَٓا اَفْضَلُ الصَّلَاةِ وَالسَّلَامِ civârındaki

ulemânın şefkatine çok muhtâç ma‘nevî bir mahdûmudur, bir talebesidir. Şiddetli düşmanların hücûmuna ma‘rûz kalmış bir şâkirdidir. Ve Âlem-i İslâm’ı dâimâ tenvîr eden sizin o büyük medresenizin küçük bir dâiresi ve şu‘besidir. Onun için, o âlîkadr üstâd ve müşfik peder ve hamiyetkâr mürşid-i a‘zam olan zâtlar, bu bîçâre evlâdına tam ma‘nevî yardım etmesini, onların ulüvv-ü himmetinden bekliyoruz. O pek büyük üstâdlarımıza takdîm edilen iki kitab ise, bir talebe dersini ne derece anlamış diye, akşam üzeri üstâdına ve babasına yazıp vermesi gibi, o iki dersimiz, o şefkatli allâmelerin nazar-ı müsâmahalarına arzedilmiş diye bir mektûb yazınız ve selâm ve ihtirâmlarımı ve ellerinden öptüğümü teblîğ ediniz. Hâşiye

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

(432)

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Evvelen: Asâ-yı Mûsâ’nın hitâmı ve Zülfikār’ın da yakında çıkması, o müşkilâtlı havâlîde büyük bir muvaffakıyettir. İnşâallâh fütûhât-ı mühimmenin bir anahtarı olacak.

Sâniyen: Evvelce ümîd ettiğimiz ve dediğimiz gibi, o iki mecmûanın çıkması, memleket için geniş fütûhât-ı îmâniyeye bir vesîle olduğuna Kur’ân mekteplerinin açılması ve hatta sâir dînî, husûsî mekteplerin ve hatta nûrların dersleri için de husûsî mekteplerin açılmasına resmen müsâade edilmesi ve şimdi de Isparta’da müsâdere edilen ve Diyânet Riyâseti’ne gönderilen o iki kitabımızdan dört beş nüshaları o zamandan beri diyânet müşâvere hey’etinden on beş ehemmiyetli hoca inceden inceye tedkîk etmek netîcesinde bize mevsûkan haber verilmiş ki, onlar bir rapor yapıp Dâhiliye Vekîli ve adliyeye verecekler ki, bu eserler bu millet ve memlekete gāyet lâzımdır. Hatta bir rivâyette resmen yeni hurûfla neşretmek için çok külliyetli bir para imtiyâz hakkı olarak eserler sâhibine verip, tâ imtiyâzı onlara versin. Her ne ise, demek o hâdise aleyhimizde cereyân etmiyor. Nûrlar hem kendilerini, hem bizleri kurtarıyorlar. Fakat ihtiyât her vakit lâzımdır. Gizli münâfıklar evhâm vermesinler.

Sâlisen: Küçük Isparta İnebolu’nun yeni hurûf Asâ-yı Mûsâ’dan otuz nüshasını ciltleyip bana göndermek lâzımdır.

Râbian: İnebolu hâlis, muhlis kardeşlerimizin Ramazân’da mağribden sonra okudukları hatme-i şerîfin hatim duâsını bana havâle etmişler. Ben de kemâl-i şükrân ile kabûl ederim. Fakat çok zayıf ve râhatsızım. Belki mükemmel yapamayacağım diye hem ben nâkıs iktidârımla yapacağım, hem de kendimi hayâlen onların dâiresinde farzedip, onlar o hatim duâsını yapdıkça ben de ma‘nen âmîn dediğimi farz ve tahayyül ve tahattur etsinler. Umûm kardeşlerimize binler selâm ve duâ ediyoruz. Ve duâlarını ricâ ediyoruz.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Hasta kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

Size berây-ı ma‘lûmât olarak İnebolu’ya gönderilen iki mektûbun sûretini ve Şâm’a gönderilen bir mektûbun da sûreti Üstâdın emriyle size gönderildi.

Hizmetkârı Ceylan