herkes müsâbaka ediyor. Ne yapayım âcizim, tâkatim yettiği kadar tâate devamla beraber, peder ve mâder-i istikbâl olacak olan köyümün çocuklarından bugün yirmi ilâ yirmi beş çocuğa eski yazı ve kıraât-ı Kur’ân’a sa‘y ile ümîd ediyorum ki, şu zamanda can fedâ edercesine çalışan kardeşlerin nezdinde o mübârek hey’etin bir ferdi olabilirmiyim, وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَیُعَلِّمُكُمُ اللّٰهِ sırrına mazhar olabilirmiyim?

Eğirdir Şinâsî Bey köyü Risâle-i Nûr’un en ednâ

ve gāyet hakîr bir talebeliğine nâmzed Osmân

[333]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Evvelâ: Merhûm Hasan Feyzî Denizli Kahramanı yerine ve onun fedâkâr ehemmiyetli arkadaşlarının bedeline Ahmed Fuâd’ı ve başta Mustafâ Usman olarak Kastamonu vazîfesini gören Safranbolu havâlîsinde yetişmeye başlayan nûrun fedâkâr ve sebâtkâr kardeşlerimizi, Risâle-i Nûr dâiresi hesabına ve bu memleket nâmına rûh u cânımızla tebrîk ediyoruz. Şehîd Hasan Feyzî, kardeşi Büyük Hâfız Alî’nin yanına gidip hayât-ı berzahiyeleri ile nûrun hakîkatleri içinde meʻsûd ve mesrûr oldukları gibi, Şehîd Hâfız Alî’nin

hayât-ı dünyeviyesini ve hizmet-i nûriyesini idâme ettiren büyük kıtʻada yazdığı bütün Risâle-i Nûr, onun bedeline Hasan Feyzî sisteminde ve mâhiyetinde olan Ahmet Fuâd’a Mustafâ Usman vâsıtasıyla gitmesi büyük bir fâl-i hayırdır.

Hakîkaten birden hiç ümîd etmediğimiz hâlde Mustafâ Usman gibi hârika bir sadâkatle ve Hıfzı ve Mustafâ Sungur ve Mustafâ Oruç ve Hatîb İbrâhîm, Abdullâh ve Yalacıklı Emîn Hoca, İbrâhîm, Hüseyin Şükrü, Şevket, Reşâd, Alî gibi ciddî Nûrcuların Ahmed Fuâd ve Mustafâ Usmânla teşrîk-i mesâî etmeleri ve nûrlara sarılmaları güzel bir inâyet-i İlâhiyedir. Ve Denizli Kahramanının vefâtından gelen elemi tamâmen izâle ediyor.

Sâniyen: Size yazmıştım ki, Zülfikār’ın hediyesi on beş olsun. Fakat nûr şâkirdlerinin fazla parası olmayana re’yiniz gibi on banknotla veyâhûd münâsib görseniz bazılara hediyesiz de verebilirsiniz.

Sâlisen: Hulûsî’nin bana gelen mektûbunun birinci yaprağını ve Ahmed Fuâd’ın da işâret olunan kısmını Lâhika’ya geçmek için leffen gönderiyoruz. Hem burada Risâle-i Nûr’un bir talebesi bir hafta sonra bir şâkird, bura şâkirdleri nâmına mübâyaa edilen Risâle-i Nûr ve Zülfikār emânetlerini almak için oraya gelecek. Umûma selâm.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

[334]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ تَعَالٰی وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا بِعَدَدِ اَنْفَاسِ الْخَلَٓائِقِ

Azîz, Muhterem ve Mübârek Üstâdım,

Buradan yazdığım mektûbuma lütfen ve merhameten cevap verdiğiniz için bu hakîr kardeşinizi o kadar sürûr ve müteşekkir ettiniz ki, ta‘rîfinden âcizim. Hemân Cenâb-ı Erhamü’r-Râhimîn gerek zât-ı âlî-i üstâdânelerine ve gerek hânedân-ı nûr ve gerekse ümmet-i Muhammediye için alet-tevâlî yaptığınız duâları ve Risâle-i Nûr şâkirdlerinin bu mübârek duâya âmîn demeleri demek olan hidemât-ı nûriyedeki ihlâslı, feyizli ve nûrlu, fiilî duâlarını Nûr ism-i azîmi hürmetine kabûl buyursun, Âmîn derim. Eğer iktidârım olsa, bütün mevcûdât ve zerrât adedince ve onların lisân-ı hâllerini de imdâdıma alıp diyeceğim: Yâ Rab, bizleri nûrlarla nûrlandırmaya vâsıta ettiğin Üstâdımızdan râzı ol. Onun uhrevî kardeşleri olan nûrların şâkirdlerini de Habîb-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm, Kur’ân-ı Mübîn ve o nûrlar hazînesi olan Kur’ân’ın nûrlu tılsımküşâsı olan âsâru’n-nûr ve müellifi hürmetine lütfuna mazhar et. Âmîn.

Kars’taki kardeşlerimiz için yazmakta olduğum Risâle-i Nûr’da tevâfuk çok hayret edilecek hâldedir. Artık şüphe edilemez ki, Risâle-i Nûr’un mümeyyiz bir vasfı ve el ile tutulur, gözle görülür ve yakîn hâsıl edilir bir parlak alâmeti de

tevâfuktur. Nûrlara hizmetim, huzûrunuza arza lâyık olacak dereceden çok uzaktır. Gerçi hizmette fütûrum yok, fakat buyurduğunuz vecihle hayırlı şeylerin çok mâni‘leri oluyor.

Nûrlardan bazı mev‘iza tertîp ederek ve hutbenin mev‘iza kısmında cemâate hakāik-i îmâniyeyi iblâğa teşebbüs ettim. Nûrlara müştâk bir hatîb hâfız, fakat çok tekrarlara ve harekelemelere rağmen okuyamıyor. Lillâhilhamd, kemiyet i‘tibâriyle değil fakat keyfiyet i‘tibâriyle inkişâf ve سِرًّا تَنَوَّرَتْ hükmü tezâhür etmekte. Alâkadârlar ve Risâle-i Nûr müellifinden duâ isteyenler Karadeniz sâhiline kadar vardır. Anadolu’nun muhtelif yerlerinden aldıklarım mektûblara cevaplarım nûrlardan parçalar ve hulâsalardır.

Uhrevî kardeşiniz duânıza muhtâç Hulûsî

[335]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ حُرُوفِ مَا تَكْتُبُونَ مِنَ الرَّسَٓائِلِ النُّورِیَّةِ

Azîz, çok Sevgili, çok Mübârek Üstâdımız Efendimiz,

Nihâyetsiz hamd ü senâ ve şükür olsun ol Allâhu Zü’l-Celâl’e ki, bu karanlık asırda sizin yazdığınız Risâle-i Nûr’u bu mübârek vatan ve bu şerefli millet içinde bulundurmuştur.

O nûrlar yalnız bu memleket ve biz Türkler için değil, belki beşeriyyet için de bir hâdî, bir müncî ve bir necm-i münevvirdir.

Evet, Hazret-i Kur’ân’ın en derin esrârını, iʻcâzını, en kör gözlere, en kapalı zihinlere sokan, en katı kalpleri süngerleştiren Risâle-i Nûr’u, bu asırda yaşayan her zîşuûr insanın bir gıdâ-yı rûhî olarak dâimâ beraberinde bulundurması katʻî bir zarûret iken; onu görmemek, duymamak, okumamak, telâfîsi mümkün olmayan büyük bir ziyândır. Okuyup da ruhunu o nûrlara bağlamamak, o nûr sözlere ve o nûrların kaynağı Hazret-i Kur’ân ve onun tercüman ve dellâlına hayrân olmamak kābil değil.

Evet, biz Risâle-i Nûr’u görmeden ve ona şâkird olmadan önce de Elhamdülillâh îmân dolu kalplere sâhip idik. Fakat îmânın zevkini, Allâh kapısına hizmetkâr olmanın saâdetini bize tattıran Risâle-i Nûr’dur. Onun müellifinin hayatını yakînen bilmek ve onun hayatına bakarak hayatımızı ayarlamakla biz îmânımızda kemâl buluyoruz.

Fırtınalı bir mevsimde, bulutlu ve karanlık gecenin zulmetinde, gideceği yolu şaşıran bîçâre hayat yolcusuna şeytanlar da ve şeytânî cinsinden diğer mahlûklar da musallat olursa, onu korkunç uçurumlardan yuvarlayarak esfel-i sâfilîne indirir. İşte o yolcuyu esfel-i sâfilînden kurtaracak, ona ebedî hayatı kazandıracak, onu aʻlâ-yı illiyyîne çıkaracak biricik vâsıta-i necât, bir ucu

arş-ı aʻzâma bağlanmış Risâle-i Nûr ipidir. Elhamdülillâh, biz bu nâhiyedeki ehl-i îmân, o nûr ipe sarılmış ve onu son nefese kadar elden bırakmamak azminde bulunuyoruz.

Çok şefkatli Üstâdım efendim, bu defʻa nûra âit mektûblar içerisinde bu hakîr ve bîçâre şâkirdinizden inâyetkârâne elfâz ve ta‘bîrât ile bahseden yazılarınıza baktım. Baktım da, orada kendimi göremedim Ve dedim: Ben kim oluyorum ki, Denizli kahramanı merhûm gibi Üstâdımızın havâssü’l-hâs bir şâkirdinin irtihâl ve zıyâî acısını izâle edebilecek, onun boşluğunu dolduracak derecede Üstâdımız efendimiz’in nazar-ı şefkat ve muhabbetine lâyık olayım.

Evet Üstâdım, nûr hizmetlerinde çok kusûrluyum. ben o mübârek sözlerinizi bir kamçı-i teşvîk ve tahrîk ve hakkımda bir duâ-yı hayır olarak bildim. Nûrun en tembel ve en miskîn bir şâkirdi olmakla da onun hem maddî, hem ma‘nevî hadsiz feyizlerinden hisse-yâb oluşuma milyarlarca, hamd ve şükür ettim. Nûrlara bîgâne kalanlara, o nûr sofralardan nasîbini alamayanlara acıdım. Hele o nûrlara ve onların müellifine karşı hasımâne cebhe tutanların korkunç âkıbetlerinden titredim ve dedim:, Yâ İlâhe’l-Âlemîn, Üstâdımız Bedîüzzamân Saîdü’n-Nûrsî Hazretlerini bu fânî âlemde sıhhatli, neş’eli ve bereketli ömürle muammer eyle. Âmîn. Müşârun ileyhe zâlimâne ve hasımâne muâmele edenlerin kalblerindeki su-i niyyâtı hüsn-ü niyyâta tebdîl ve tahvîl eyle. Âmîn. Sana ilticâ eden

ehl-i nûr ve ehl-i îmândan meded ve inâyet ve nusretini ebede kadar kesme Yâ Rab. Âmîn, âmîn, âmîn. بحرمة سیّد المرسلین. Üstâdım efendim.

Duâlarınıza çok muhtâç duâcınız pek hakîr ve çok kusûrlu şâkirdiniz

Ahmed Fuâd

[336]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Evvelâ: Garîb bir münâzara-i nefsiyemi, bana mahsûs iken, berây-ı ma‘lûmât size yazmak hâtırıma geldi. Şöyle ki: Başım üstündeki sizce maʻlûm levha, nefsimi tam susturduğu hâlde, bu gece nefs-i emmârenin silâhını daha musırrâne isti‘mâl eden kör hissiyâtım, damarlarıma tam dokundurup, tesemmüm ve hastalıktan gelen ziyâde teessür ve hassâsiyet ve şeytandan gelen ilkāât ve fıtrî hubb-u hayâttan gelen acîb bir hâletle, o ikinci nefs-i emmâre hükmünde olan kör hissiyât, benim vefât ihtimâlinden şiddetli bir me’yûsiyet ve teellüm ve kuvvetli bir hırs-ı zevk ve lezzetle kalp ve rûhuma tam ilişti. Ne için istirâhat-ı hayâtına çalışmıyorsun, belki reddediyorsun; ve gāyet zevkli ve ma‘sûmâne lezzetli bir hayat ve bir ömür, kendine nûr dâiresinde aramıyorsun;

ve ölmeye karar verip râzı oluyorsun? dedi ve dediler. Birden gāyet kuvvetli iki hakîkat, o ikinci nefs-i emmâreyi şeytanla beraber susturdu.

Birincisi: Mâdem Risâle-i Nûr’un vazîfe-i kudsiye-i îmâniyesi, benim ölümümle daha ziyâde hâlisâne inkişâf edecek, ve hiç bir cihetle dünya işlerine ve benlik ve enâniyete vesîlelikle ithâm edilmeyecek, ve rekābeti tahrîk eden hayât-ı şahsiyemi bulmadığı için daha mükemmel ve ihlâs ile o vazîfe devam edecek. Hem ben dünyada kaldıkça gerçi bir derece yardımım olabilir, fakat âdî şahsiyetimin ehemmiyetli rakîbleri ve münekkidleri, o şahsiyeti ithâm edebilir ve Risâle-i Nûr’a ihlâssızlıkla ilişebilir ve bir derece çekinir, çekindirirler. Hem bir derece bekçilik yapan bir şahsiyetin yatmasıyla, o dâire-i nûrâniyedeki bütün ehl-i gayret müteyakkız davranır. Bir nöbetdâr yerine, binler bekçi çıkar. Elbette ölüm gelse, baş üstüne geldin demek gerektir.

Hem mâdem nûr şâkirdlerinden çokları hem malını, hem istirâhatini, hem dünya zevklerini, hem lüzûm olsa hayatını nûrun hizmetinde fedâ ediyorlar, sen ey nefsim, neden fedâkârlıkta en geri kalmak istersin?

Hem kat‘iyen bil ki, çok bîçârelerin hayât-ı bâkiyelerini nûrlarla kurtarmak hizmetinde, fânî ve zahmetli ihtiyârlık hayatını memnûniyetle bırakmaya lüzûm olsa veya vakti gelse, râzı olmak gāyet lezzetli bir şereftir.

İkincisi: Nasıl ki âciz, zayıf bir adam, bir batmanı kaldıramadığı hâlde, on batman yük üstüne yığılmış bulunsa; ve dostları onu çok kuvvetli bilip ona gizli za‘fına yardımdan ziyâde, ondan yardım istedikleri hâlde; o bîçâre de onların hüsn-ü zannını kırmamak veyâhûd kendini çok aşağı göstermemek için, gāyet ağır ve soğuk olan gösteriş ve tekellüflerle kendini yüksek ve kuvvetli göstermeye çalışmak çok elîm ve zevksiz olması gibi aynen öyle de, ey kör hissiyâtın içine giren nefs-i emmâre Bu âdî şahsiyetimin ve bir çekirdek kadar ehemmiyeti olmayan isti‘dâdımın yüz derece fevkinde ve sırf bir inâyet-i Rabbâniye olarak bu karanlıklı ve çok hastalıklı asırda, Kur’ân’ın eczâhâne-i kudsiyesinden çıkan ve rahmet-i İlâhiye ile elimize verilen Risâle-i Nûr’daki hakîkatlere, o şahıs masdar ve menba‘ ve medâr olamaz. Belki yalnız çok bîçâre ve muhtâç ve Kur’ân kapısında bir sâil ve muhtâçlara yetiştirmeye bir vesîle olduğum hâlde, nûrun muhlis ve hâlis, sıddîk ve sâdık, sâfî ve fedâkâr şâkirdleri, o bîçâre şahsiyetim hakkında yüz derece ziyâde hüsn-ü zanlarını kırmamak ve hissiyâtlarını incitmemek ve nûrlara karşı şevklerine ilişmemek ve üstâd nâmı verdikleri o bîçâre şahsı, onların hâtırı için çok aşağı olduğunu göstermemek ve ağır ve elemli tekellüflere ve tasannu‘lara mecbûr olmamak için ve yirmi sene tecrîdin verdiği tevahhuş için, hatta dostlarla dahi hizmet-i nûriye olmazsa görüşmeyi terkediyorum ve etmeye rûhen

mecbûr oluyorum, Ve tekellüfe ve kıymetimden ziyâde kendimi göstermeye ve ziyâde hüsn-ü zan edenlere karşı hoş görünmek için kendimi makam sâhibi göstermek ve sırr-ı ihlâsa tam münâfî kendini büyük göstermek ve vakār perdesi altında benliğin zararlı ve fânî zevkini aramak hâletleri ise, ey nefsim, meftûn olduğun o zevkleri hiçe indirirler.

Ey nefis Ey zevke mübtelâ bedbaht kör hissiyât Binler dünyevî zevki alsan, bu vaz‘iyette yine bozulur, o zevk ayn-ı elem olur. Mâdem yüzde doksan mâzîdeki ahbap, âdetâ güyâ beni berzaha çağırıyorlar. Bu hazır zamandaki on dosttan ben kaçmaya mecbûr oluyorum. Elbette bu ihtiyârlık ve yalnızlık hayâta, berzah hayât-ı ma‘neviyesi bin derece müreccahtır, diye bu iki hakîkatle hadsiz şükür olsun o ikinci nefs-i emmâre tam susturuldu, kalp ve rûhtan gelen zevke râzı oldu, şeytan dahi sustu. Hatta damarlarımdaki maddî hastalık da gāyet hafifleşti.

Elhâsıl: Ölsem, vazîfe-i nûriye daha ziyâde ihlâs ile rekābetsiz, ithâmsız inkişâf eder. Hem bu zamanda aramadığım cüz’î, muvakkat zevk ve bu hayat ve dünya gözüyle fütûhât-ı nûriyeden gelen lezzet bedeline, çok ağır ve soğuk ve nâhoş tekellüf elemlerinden ve hodfurûşluk zahmetlerinden ve tasannu‘ zararlarından kurtulmak vardır.

Hem bu senede bir def‘a ey nefs, rûh ve kalp ile beraber çok müştâk olduklarınız, eski zevkli ve hayatımdaki yaşadığım memleketleri ve ünsiyet ettiğim ahbapları ve müfârakatlerinden çok mahzûn olduğum kardeşleri görmek için beraber, kısmen hakîkaten, kısmen hayâlen o geçmiş mâzîde gezdin. Sen de gördün ki, o sevimli ve müteaddid vatanlarımda, yüzde ancak bir iki ahbâbı bulabildin. Ötekiler, bütün berzah âlemine göçmüşler ve o sevimli hayat levhaları değişmiş, elîm ve hazîn bir vaz‘iyet almış. Daha o ahbapsız yerleri görmek istenilmez. Onun için bu hayat ve bu dünya, bizi kovmadan evvel ve haydi dışarıya demeden, biz kemâl-i izzetle, Allâh’a ısmarladık deyip izzetimizle bu fânî zevklerimizi bırakmalıyız

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Umûm kardeşlerimize binler selâm ve duâ eden,

hasta fakat tam mesrûr kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

Yukarıdaki Elhâsıl ile başlayan kısım beş maddelik levhaya ilâve edilmiş.

[337]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Evvelâ: Sizleri ve umûm Risâle-i Nûr şâkirdlerini ve bilhassa Medrese-i Nûriyenin

talebelerini ve bilhassa o merhûmun akrabalarını, Medrese-i Nûriyenin mübârek üstâdı Hâcı Hâfız Mehmed’in vefâtı münâsebetiyle ta‘ziye ediyoruz. Ve nûrlar hesabına bütün rûh u cânımızla biz dünyada kaldıkça ona duâ-yı rahmet etmeye ve Hâfız Alî ve Hasan Feyzî ortasında dâimâ bütün ma‘nevî kazançlarımızda hissedâr etmeye katʻî karar verdik. O çok ehemmiyetli ve nûr hizmetinde çok muvaffakıyetli, merhûm o mübârek zâtın mükemmel vazîfesini bitirip, yüzer ma‘nevî evlâd ve hayru’l-halef bırakıp gittiği ve terhîs olduğu ve rahmet ve istirâhat âlemine çekildiği aynı zamanda, büyük üstâdlarımın, dâiresine kazançlarımı bağışladığım zaman, Hâfız Alî, Hâfız Mehmed, Mehmed Zühdü ve Savalı Ahmed ve Hasan Feyzî içinde ihtiyârım olmadan Hacı Hâfız Mehmed’i on günden beri onların içinde görüyordum. Derdim: Vefât edenler içinde bu da bulunsun, ilişmedim. Hem hayâtta olanlar içinde, hem üstâdlar dâiresinde bulunmasına hayret ederdim. Şimdi bu mektûbunuzda anlaşıldı ki, onun hâlisâne kudsî hizmetinin bir kerâmeti olarak vefâtını ihsâs ediyordu. Hâfız Alî, Hasan Feyzî ortasında makāmım var diye işʻâr ediyordu. Cenâb-ı Hakk onun defter-i a‘mâline, Sava Medrese-i Nûriye’de okunan ve yazılan risâlelerin harfleri adedince O’nun ruhuna rahmetler ve kabrine nûrlar ihsân eylesin. Âmîn. Ve aynı sistemde tam hayru’l-halef mahdûmu Hâfız Mehmed ve hafîdi Ahmed Zekî, onun vazîfesinin idâmesine muvaffak eylesin. Âmîn Ve onların umûmuna sabr-ı cemîl ihsân buyursun, Âmîn.

Sâniyen: Denizli’den bize gelen Muharrem’in ve Ya‘kūb Cemâl’in mektûbları gösteriyor ki, Hasan Feyzî’nin yerini boş bırakmayacaklar. Hem vazîfesini mütesânid bir hey’etle yapacaklar. Husûsen Tavas tarafında birden Muharrem’in gayretiyle ehemmiyetli şâkirdlerin çıkması ve ben Denizli’de iken hem hapiste, hem hâriçte çok alâkadârâne hizmet eden Şevket ve Hâfız Mustafâ ve Ahmedler ve on bir mübârek arkadaşları ve Muharrem’in mektûbunda isimleri bulunan zâtlara Risâle-i Nûr nâmına onları tebrîk ve muvaffakiyetlerine duâ ve çok selâm ediyoruz. Ya‘kūb Cemâl’in güzel kalemiyle eskiden nûrlara hizmet ettiği gibi, yine o güzel kalemiyle hizmet etmeye başlıyor. Cenâb-ı Hakk muvaffak eylesin. Âmîn. Ben çok râhatsız olduğum için onların mektûbuna husûsî cevap veremediğimden gücenmesinler.

Sâlisen: Kahraman Nazîf’in uzun bir mektûbunu aldım. Hakîkaten o kardeşimizin hassâsiyeti ve ihtiyâtı, Risâle-i Nûr’un hizmetinde çok fâidesi var. Bu âhirde endişe ediyordum, acaba onun rakîbleri ona bir zarar vermesinler diye düşünürken birden mektûbunu aldım ki, tam سِرًّا تَنَوَّرَتْ düstûruna göre hareket ediyor. Hem oradaki kardeşleriyle istişâresi, hem tam ihtiyâtı, hem İstanbul’daki nûrun genç şâkirdlerine ihtiyât tavsiyesi ve Zülfikār’ın Mu‘cizât-ı Ahmediye’nin asm sekizinci işaretine kadar yağlı kâğıda yazması ve Asâ-yı Mûsâ yeni hurûfla kırkıncı sahîfeye kadar gelmesi, hem münâfık câsûslardan kendilerini tam muhâfaza etmesi, bana bir inşirâh verip

hastalığıma da bir merhem oldu. Benim endişelerimi de izâle etti. Cenâb-ı Hakk onları ve sizleri ins ve cin şeytânlarının şerlerinden muhâfaza eylesin. Âmîn. Hâşiye

Umûm kardeşlerimize birer birer selâm ve selâmetlerine duâ eden ve duâlarını isteyen hasta kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

[338]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz Kardeşlerim ve Nûr Şâkirdlerinin Küçük Pehlivânları,

Asâ-yı Mûsâ âhirlerinde bazı nüshalarında mübârekler pehlivânı büyük rûhlu Küçük Alî nâmında bir kardeşimizin suâline karşı verdiğim bir cevap var. Onu okuyunuz ki, o zâta bazı muʻterizler Risâle-i Nûr’un kıymetini bir derece kırmak için demişler: Herkes Allâh’ı bilir. Âdî bir adam, bir velî gibi Allâh’a îmân eder diye, nûrların pek yüksek ve pek çok kıymetdâr ve gāyet lüzûmlu tahşîdâtını ziyâde göstermek istemişler.